مسابقه دین و اندیشه خانه قرآن باشگاه کاربران جامعه ورزشی خانواده خوشبخت دنیای کودکان آشپزی و تغذیه موبایل دانش و تکنولوژی مجله سلامت سیاست گردشگری
دنیای عکس و عکاسی اقتصاد زنان ادبیات هــنر سینما و تلویزیون بزرگان و مشاهیر مهدویت سرگرمی دانلود نرم افزار مرکز کتاب پایگاه ها جستجو روابط عمومی مقالات
   
صفحه اصلی وب سایت فید مطالب وب سایت عضویت رایگان در وب سایت جستجو در وب سایت سوالات رایج نقشه وب سایت درباره ما تماس با ما  
حتما ببنید
امام حسين (ع)،الگوى زندگى
برزخ چيست؟
آثار و فواید دعا چیست؟
تذکرات اخلاقي درباره حج و عمره
سخنان امام علی (ع)
مناظره امام صادق (ع) با ابوحنيفه
امر به معروف و نهی از منکر
دعا کنم یا نماز مستحبی بخوانم؟
دقت کردید ؟؟
/Voting/public_opinion/default.html
/News-Article/News_agency/public_relation_tebyan/2012/1/11/48585.html
/archive/Religion_Thoughts/the_infallibles_family/god_messengers/Muhammad_prophet/0/10/default.html
/ItMatchOnline.html
http://news.tebyan-zn.ir/
/Directory/Free-Web-Submission.html
/archive/photography/0/10/default.html
/photo-gallery/archive/17/135/276/0/30/default.html
جدیدترین مطالب این بخش

مهاجمان فرهنگ دینی
يكى از راههاى تهاجم فرهنگى اين بود كه سعى كنند جوانهاى مؤ من را از پايبنديهاى متعصبانه به ايمان - ك...

سلطه فرهنگى ، هدف تهاجم فرهنگى
بررسى انگيزه ها و اهداف رفتار بشر مى تواند پژوهشگران را در درك دامنه كنشهاى وى و نيز راههاى درست رو...

ارسال مطالب به دوستان
send to freinds ارسال مطلب برای استفاده سایر دوستان

عنوان مطلب : خوش‌بيني و اميد‌بخشي در فرهنگ رضوي (ع)
 
 برای ارسال این مطلب به دوستتان لطفا منو های زبر را بدقت تکمیل و دکمه ارسال را کلیک نمایید

 
 
 
 
  
دریافت رایگان (کلیک کنید)
ارسال دعوتنامه (کلیک کنید)
بازدید ها :   302   بازدید   
تاریخ درج مطلب  25/12/1395
تغییر اندازه متن:  افزایش اندازه فونت متن    کاهش اندازه فونت متن
  چاپ این مطلب  

خوش‌بيني و اميد‌بخشي در فرهنگ رضوي (ع)

خوش‌بيني و اميد‌بخشي در فرهنگ رضوي (ع)

 نگاه خوش بينانه و اميدوارانه، در فرهنگ ديني و قرآني جايگاه ويژه اي دارد. باورهاي ديني، متدينان را دعوت به شوق، انتظار، خوش بيني، ارتباط مفيد و اميدواري مي کند و از اين طريق فضاي روحي فرد و جامعه را با طراوت و شاداب مي سازد. خوش بيني در فرهنگ اسلامي به گونه هاي مختلف مطرح شده است:

اول) اميدواري به خدا

در ادبيات ديني، مفاهيمي وجود دارد که اميدواري به مبدأ عالم را تشويق مي کند. يکي از اين مفاهيم، رجا است. رجا، نقطه ي مقابل خوف بوده، دو حالت انفعالي محسوب مي شوند که نسبت به آينده شکل مي گيرند. رجا يا اميدواري زماني رخ مي دهد که انسان پديد آمدن حالت خوشايندي را انتظار داشته باشد. هرچه احتمال وقوع امر خوشايند بيشتر باشد، طبعاً اشتياق انسان افزايش يافته و انگيزه ي تلاش براي دستيابي به آن امر فزوني مي يابد. خوشايندترين امري که مؤمن انتظار آن را مي کشد، نيل به رحمت و معرفت خداوند است. اميد به رضايت و گشايش، مؤمن را شاد و خرسند مي کند. در قرآن، يأس و نااميدي از رحمت و بخشش خدا در حدّ کفر دانسته شده و به افراد توصيه مي شود هرگز از رحمت بي کران او نااميد نباشند:

وَلاَ تَيْأَسُوا مِن رَّوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لاَ يَيْأَسُ مِن رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكَافِرُونَ؛ و از رحمت خدا نوميد مباشيد زيرا جز گروه کافران کسي از رحمت خدا نوميد نمي شود (1).

خداوند در آيه اي ديگر مي فرمايد:

قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنفُسِهِمْ لاَ تَقْنَطُوا مِن رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً؛ بگو: اي بندگان من - که بر خويشتن زياده روي روا داشته ايد - از رحمت خدا نوميد مشويد. در حقيقت، خدا همه گناهان را مي آمرزد، که او خود آمرزنده مهربان است. (2).

در آيه ي ديگري وعده داده است که سيئات را به حسنات تبديل مي کند:

إِلَّا مَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلاً صَالِحاً فَأُولئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ؛ مگر کسي که توبه کند، ايمان آورد و کار شايسته کند. پس خداوند بدي هايشان را به نيکي ها تبديل مي کند (3).

در روايت ها آمده رحمت خداوند آن قدر گسترده است که حتي ابليس به آن طمع دارد. امام صادق (عليه السلام) مي فرمايند:

اذا کانَ يَومُ القيامةُ نَشَرَ اللهُ تَبارکَ و تعالي رَحمَتَهُ حَتّي يَطمَعَ إبليسُ في رَحمَتِه؛ چون روز قيامت برپا شود، خداوند تبارک و تعالي رحمتش را مي گستراند تا آنجا که ابليس هم به رحمت او طمع مي بندد (4).

در حديثي وارد شده که پيامبر (صلي الله عليه و آله و سلم) از مردي که بر صراط مي لرزيد اما به دليل خوش گماني به خدا آرام گرفت و طبعاً اهل بهشت شد، خبر دادند:

رَأَيْتُ رَجُلًا مِنْ أُمَّتِي عَلَي الصِّرَاطِ يَرْتَعِدُ کَمَا يَرْتَعِدُ السَّعَفَةُ فِي يَوْمِ رِيحٍ عَاصِفٍ فَجَاءَهُ حُسْنُ ظَنِّهِ بِاللهِ فَسَکَنَ رَعْدَتُه؛ يکي از مردان امت خود را ديدم که بر صراط، مانند شاخه ي خشکيده ي درخت خرما در يک روز طوفاني، مي لرزد. در اين هنگام خوش گماني او به خداوند لرزش او را آرام بخشيد (5).

دين، با دستورالعملي که براي تقويت حس اميدواري و خوش بيني به افراد مي آموزد، راهي براي سلامت رواني و آرامش افراد معتقد، باز مي کند. حس خوش بيني مي تواند بسياري از مشکلات عاطفي و رواني انسان ها را در دنياي امروز درمان کند. مضامين مربوط به رجا، رحمت، مغفرت، و شفاعت، بنيادهاي مثبت انديشي را در آدمي زنده کرده و اميد را پرورش مي دهد. مفاهيمي بس دلگرم کننده و خوش بينانه در ادبيات ديني وجود دارد که شور و شعف فراوان در جان آدمي پديد مي آورد. امام صادق (عليه السلام) فرمودند:

يُؤْتَي بِعَبْدٍ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ظَالِمٌ لِنَفْسِهِ فَيَقُولُ اللهُ تَعالَي لَهُ أَلَمْ آمُرْکَ بِطَاعَتِي أَلَمْ أَنْهَکَ عَنْ مَعْصِيَتي فَيَقُولُ بَلَي يَا رَبِّ وَلَکِنْ غَلَبَتْ عَلَيَّ شَهْوَتِي فَإِنْ تُعَذِّبْنِي فَبِذَنْبِي لَمْ تَظْلِمْتي فَيَأْمُرُ اللهُ بِهِ إِلَي النَّارٍ فَيَقُولُ مَا کَانَ هَذَا ظَنِّي بِکَ فَيَقُولُ مَا کَانَ ظَنُّکَ بِي قَالَ کَانَ ظَنِّي بِکَ أَحْسَنَ الظَّنِّ فَيَأْمُرُ اللهِ بِهِ إِلَي الْجَنَّةِ فَيَقُولُ اللهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَي لَقَدْ نَفَعَکَ حُسْنُ ظَنِّکَ بِيَ السَّاعَةَ؛ در روز قيامت، بنده اي را که به خودش ستم کرده (مرتکب گناه شده) مي آورند، پس خدا به او مي فرمايد: آيا تو را به اطاعت از خودم امر نکردم؟ آيا تو را از نافرماني خودم نهي نکردم؟ بنده در جواب مي گويد: آري، اي پروردگار من، ولي شهوتم بر من غلبه کرد. پس اگر به خاطر گناهم مرا کيفر کني، ظلم نکرده اي. سپس خدا فرمان مي دهد او را به جهنم ببرند. آنگاه بنده مي گويد: چنين گماني به تو نداشتم! خدا مي فرمايد: به من چه گماني داشتي؟ بنده مي گويد: گمان من به تو، بهترين گمان بود. پس خدا فرمان مي دهد او را به بهشت ببرند و خداوند تبارک و تعالي مي فرمايد: حسن ظن تو به من، در اين هنگامه به تو سود رساند (6).

امام باقر (عليه السلام) نيز از رسول خدا (صلي الله عليه و آله و سلم) نقل مي کنند که خداوند متعال فرمود:

وَلَکِنْ بِرَحْمَتِي فَلْيَثِقُوا وَمِنْ فَضْلِي فَلْيَرْجُوا وَإِلَي حُسْنِ الظَّنِّ بِي فَلْيَطْمَئِنُّوا وَ إِنَّ رَحْمَتِي عِنْدَ ذَلِکَ تُدْرُکُهُمْ وَ مَنَّتِي تَبْلُغُهُمْ وَ رِضْوَانِي وَ مَغْفِرَتِي تُلْبِسُهُمْ فَإِنِّي أَنَا اللهُ الرَّحْمَنُ الرَّحِيمُ وَ بِذَلِکَ تَسَمَّيْتُ؛ بندگان من، بايد به رحمت من تکيه کنند و به فضل من اميدوار باشند. در آن صورت، رحمت من آنان را دربرمي گيرد، رضوان و مغفرت من به آنان مي رسد و عفو من، شامل حال آنان مي شود، زيرا من خداي بخشنده ي مهربانم و به اين اسم ناميده شده ام (7).

يکي از ياران حضرت رضا (عليه السلام) به نام حسين بن ثوير مي گويد که روزي به محضر ابوالحسن الرضا (عليه السلام) وارد شديم و به ايشان عرض کرديم ما در وسعت رزق قرار داريم و روزگار بر ما آسان مي گذرد. در اين لحظه حضرت رضا (عليه السلام) حالشان منقلب شد و اين گونه فرمودند:

وسعت رزق و آسان گيري روزگار به اين دليل است که شما به خداوند حسن ظن داريد (8).

اسماعيل بن بزيع از حضرت رضا (عليه السلام) حديثي زيبا نقل مي کند:

به خدا حسن ظن داشته باشيد، زيرا خداوند عزوجل فرمودند: من به بنده ي مؤمنم همان گونه نگاه مي کنم که او به من. اگر خوب نگاه کند خوب نگاهش مي کنم و اگر بد، بد (9).

امام رضا (عليه السلام) به نقل از رسول خدا (صلي الله عليه و آله و سلم) حديثي نقل فرمودند:

فِي کُلِ قَضَاءِ اللهِ خِيَرَةٌ لِلْمُؤْمِنِ؛ در هر قضاي الهي، خداوند براي مؤمن خيرخواهي مي کند (10).

در اين احاديث، گفتگوي خدا با بنده، سخن گفتن مخلوق با خالق و رابطه ي عاشقانه ميان دو طرف بيان شده تا آموزه هايي نظير اميدواري و رحمت، با زيبايي کامل به تصوير کشيده شود و بندگان بياموزند که چگونه درباره ي خدا و آينده بينديشند و اميدوار باشند. به نمونه اي از اميدواري و توکل نگاه کنيم:

خداوند به ابراهيم (عليه السلام) در سن پيري از کنيزش هاجر، فرزندي عطا کرد که نام وي را اسماعيل گذارد. همسر اول او ساره نتوانست تحمّل کند که ابراهيم (عليه السلام) از غير او فرزندي داشته باشد. از اين رو خداوند به ابراهيم (عليه السلام) دستور داد تا مادر و فرزند را به مکه - که در آن زمان بياباني بي آب و علف بود - ببرد و سکنا دهد. ابراهيم (عليه السلام) فرمان خدا را امتثال کرد و آنها را به سرزمين مکه برد. ابراهيم (عليه السلام) هنگام وداع دست به دعا برداشت و گفت: خداوندا ! من به فرمان تو همسر و کودکم را در اين بيابان سوزان و بدون آب و گياه تنها مي گذارم تا نام تو بلند و خانه ي تو آباد شود. طولي نکشيد غذا و آب ذخيره ي مادر تمام شد و شير او خشکيد. بي تابي کودک شيرخوار، مادر را چنان مضطرب ساخت که تشنگي خود را فراموش کرد و براي به دست آوردن آب به تلاش و کوشش برخاست.

نخست به کنار کوه صفا آمد، اثري از آب در آنجا نديد. سرابي از طرف کوه مروه نظر او را جلب کرد و به گمان آب به سوي آن شتافت، در آنجا نيز به آب دست نيافت. از همان جا سرابي نيز در کوه صفا ديد، دوباره به سوي آن بازگشت و هفت بار اين تلاش و سعي را براي دستيابي به آب انجام داد. در آخرين لحظه ها ناگهان از نزديک جاي کودک چشمه ي زمزم جوشيدن گرفت و مادر و کودک از آن نوشيدند (11).

اين داستان، روايت ديگري هم دارد.

مادر اسماعيل (عليه السلام) در بيابان گرم و سوزان مکه تشنه شد. لذا بالاي کوه صفا رفت تا ببيند در بيابان کسي هست که او را ياري کند يا نه؟ دوباره به کوه مروه رفت و به بيابان نگاه کرد ولي کسي را نديد. اين فاصله ميان کوه صفا و مروه را هفت مرتبه پيمود تا اينکه در اوج نااميدي، جبرئيل (عليه السلام) به سوي او آمد و از او پرسيد: تو کيستي؟ گفت: من مادر فرزند ابراهيم (عليه السلام) هستم. جبرئيل (عليه السلام) پرسيد: ابراهيم (عليه السلام) شما را به اميد چه کسي رها کرد؟ گفت: به اميد خدا. جبرئيل (عليه السلام) گفت: خدا شما را کافي است، به سوي صفا بازگرد. هاجر بازگشت و ديد که زير پاي کودکش چشمه اي جوشيده است (12).

داستان هاجر در هر دو صورت نشان از يک چيز دارد و آن اينکه دنيا جايگاه اميد است. اميدها دقيقاً در نااميدي ها لانه کرده اند و از اوج نااميدي است که اميد مي رويد. بنده ي مؤمني که به خدا اعتماد کرده و به اميد او سعي مي کند، هرگز نااميد نمي شود. اساساً نااميدي از خدا معنا ندارد. خدا و نااميدي با يکديگر قهرند و خداوند هميشه انسان اميدوار و دلبسته ي خويش را دوست دارد.

داستان سعي در کنار خانه ي خدا، حکايت اميد است. در بيابان سوزان حجاز، هاجر و اسماعيل (عليه السلام) تنها مانده اند. ابراهيم (عليه السلام) براساس رسالت خويش، زن و فرزند را تنها رها کرد و رفت. در بياباني تفتيده، زني تنها و فرزندي خردسال و گرسنگي و تشنگي. کدام پدر و همسري با خانواده ي خويش چنين مي کند؟ عاطفه ي پدري و همسري کجاست؟ اما ابراهيم (عليه السلام) پيش از آنکه پدر اسماعيل (عليه السلام) و سرپرست خانواده اي باشد، پدر امت و راهنماي بشر است! زن و فرزند، او را نگران مي کنند؛ اما آينده ي تاريخ، شوري عظيم در دل او مي افکند. او با اين عمل، درس هايي به انسانيّت داد. از يک طرف درس توکّل در شرايط سخت و دشوار و از سوي ديگر، درس اميد در اوج نااميدي. آنگاه که گرد نااميدي بر چهره ي هاجر نشسته بود، خسته و نگران، دست و پا زدن کودکش را مي نگريست، ناگاه در زير پاي او چشمه اي جوشيد، چشمه اي جاري و ابدي و اين گونه قصه ي سعي و زمزم، ماندگار و ابدي شد و تا هماره ي تاريخ جاودان.

دوم) زيباترين جهان 

خالق هستي پرده از سرّي بزرگ برداشته است، رازي که اگر آفريدگار آن را بيان نمي کرد براي هميشه بر انسان پوشيده مي ماند. راز اين است که خداوند، نور نامحدود است، هر آنچه از نور مطلق پديد آيد، بي شک سنخيتي با نور دارد. نورشناسي قرآني بابي عظيم از معرفت پيش روي بشر گشوده است. خداي سبحان اصل و منبع نورانيّت جهان هستي است. همچنين باطن آسمان ها و زمين و تمامي کائنات نوري است که از خدا دريافت مي کنند:

اللَّهُ نُورُ السَّماوَاتِ وَالْأَرْضِ؛ خدا، نور آسمان ها و زمين است (13).

و نيز خداوند، زميني را که مظهر ماده و جسمانيت است، با نور خود روشن کرد:

وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا؛ و زمين به نور پروردگارش روشن شود (14).

عالم تشريع هم سرشار از نور است. تورات نور است، انجيل نور است، قرآن هم نور است (15) و اساساً تمامي کتب آسماني همه نورند و خداوند با نور، مسير انسان را روشن و بني آدم را هدايت مي فرمايد. در ميان انسان ها انبياء نورند و به نورانيت دعوت مي کنند. قرآن کريم شهدا را هم وجودهاي نوراني مي داند:

وَالشُّهَدَاءُ عِندَ رَبِّهِمْ لَهُمْ أَجْرُهُمْ وَنُورُهُمْ؛ و پيش پروردگارشان گواه خواهند بود [و] ايشان راست اجر و نورشان (16).

مؤمنين هم همراه با نورند و نور آنها را همراهي مي کنند:

أَفَمَن شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ لِلْإِسْلاَمِ فَهُوَ عَلَى نُورٍ مِن رَبِّهِ؛ پس آيا کسي که خدا سينه اش را براي [پذيرش] اسلام گشاده و [در نتيجه] برخوردار از نوري از جانب پروردگارش مي باشد (17).

نکته ظريفي که در اين آيه وجود دارد اين است که نفرمود مع نور يعني با نورند بلکه فرمود: علي نور يعني بر نورند. به بيان ديگر آنها بر نور مسلط و سوارند. نور در اختيار آنهاست، نور مرکب آنهاست و نور رام آنهاست. آنها با نور مي روند، با نور مي آيند، با نور مي نشينند، با نور مي گويند، با نور مي شنوند و از همين روست که لحظه لحظه ي آنها نور است و سلام. و از همين روست که ما به لحظات و آنات اين وجودهاي نوراني سلام مي دهيم:

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ حينَ تَقُومُ، اَلسَّلامُ عَلَيْكَ حينَ تَقْعُدُ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ حينَ تَقْرَأُ وَ تُبَيِّنُ؛ سلام بر تو آن زمان که ايستادي، سلام بر تو آن زمان که نشستي، سلام بر تو آنگاه که خواندي و بيان نمودي (18).

از سوي ديگر پرواضح است که نور با حُسن مساوي بلکه مساوق است. اگر پديده اي از سنخ نور است طبعاً زيبا هم هست. هرجا نور است زيبايي است و هر جا زيبايي است نور. راز ديگر هستي، در همين راستا از سوي خداوند رمزگشايي شده است: جهان به زيباترين وجه ممکن آفريده شده است:

الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْ ءٍ خَلَقَهُ؛ همان کسي که هر چيزي را که آفريده است نيکو آفريده (19).

از شريفه صريحاً به دست مي آيد که خالق هستي مي گويد: آنچه را که من آفريدم، زيباترين صورت ممکن است. به بيان ديگر عالم ممکن بود سه گونه آفريده شود؛ (20) زشت، زيبا و زيباترين وجه ممکن.

آفريننده ي جهان اين گونه بيان مي کند که آنچه را آفريدم نه زشت است و نه زيبا، بلکه از اين زيباتر ممکن نبود وگرنه مي آفريدم.

ممکن است اين سؤال ذهن ما را آزار دهد که آنچه ما از عالم و انسان مي بينيم بيشتر ناگواري، سختي، بلا و زشتي است. پس چگونه خداوند مي گويد جهان، زيبا بلکه زيباترين است؟ توجه به دو نگاه مي تواند ما را براي يافتن حقيقت ياري دهد: نگاه خالقِ جهان اين است که جهان، زيباترين است و نگاه ما اين است که عالم سرشار از زشتي است . حال مي توان پرسيد آيا نگاه خالق درست است يا نگاه ما؟ پاسخ واضح است. پس نتيجه ي جالبي به دست مي آيد و آن اينکه نگاه ما با واقعيت هماهنگ نبوده و بر آن منطبق نيست . از سوي ديگر، مي دانيم که اگر نگاهي بر واقعيت خارجي منطبق نبود، آن نگاه، واقع نما نبوده و کاذب است. پس بايد نه تنها چشم ها را شست بلکه بايد چشم ها را تغيير داد و نگاه ها را از بنياد اصلاح کرد. اگر کسي از زاويه ي نگاه خدا و از بالا به عالم بنگرد، در مملکت خدا، چيزي جز زيبايي و رحمت نيست. از اين روست که پيام آورِ دردناک ترين حادثه ي تلخ جهان، نگاه خود را نسبت به آن واقعه، اين گونه بيان مي کند:

مَا رَأَيْتِ إِلَّا جَمِيلا؛ جز زيبايي نديدم (21).

اگر اندکي در جهان کندوکاو کنيم خواهيم ديد که تنها در کهکشان ما ميلياردها ستاره، سياره و اشياي کوچک وجود دارد، چنان که در جهان هستي ميلياردها کهکشان در حال چرخشي بسيار منظم هستند. در واقع ما در پهنه ي بي کرانه و غيرقابل دسترس عالم هستي، مانند نقطه اي بسيار ريز مي مانيم. حداکثر تلاش بشر، او را تا وراي جو زمين بالا برده است. حال چگونه مي تواند نسبت به جهاني به اين عظمت بدبين باشد؟ يا حتّي قضاوت کند؟ دانشمندان، زمان بسيار زيادي صرف مي کنند تا فقط درباره ي زندگي يک حشره يا قطب جنوب يا آغاز شکل گيري زمين مطالعه کنند و بعد از 50 سال تحقيق و پژوهش به عظمت بخش کوچکي از جهان هستي اعتراف مي کنند. به راستي ما از نظر آگاهي نسبت به جهان، در حالت جنيني هم نيستيم. ذهن را بايد گشود و فهميد که عالم هستي سرشار از رمز و راز و افسون است. کافي است فقط در ارتباط با نحوه ي تغذيه ي جنين از مادر مطالعه کنيم.

مناسب است به حديثي از امام رضا (عليه السلام) اشاره کنيم که در آن از مهم ترين معيارها و ارزش هاي روابط اجتماعي سخن به ميان آمده است. آن حضرت فرمودند:

لَا قَوْلَ إِلَّا بِعَمَلٍ وَ لَا عَمَلَ إِلَّا بِالنِّيَّةِ وَ لَا نِيَّةَ إِلَّا بِإِصَابَةِ السُّنَّةِ؛ هيچ سخني صحيح نيست مگر اينکه مبتني بر عمل باشد، هيچ عملي صحيح نيست مگر اينکه نيّت در آن دخيل است و هيچ نيّتي صحيح نيست مگر اينکه مطابق سنت باشد (22).

بدبيني هر چند به طور موقت مي تواند در تسکين حسّ انتقام جويي يا خودخواهي تأثير داشته باشد و چه بسا آرامش موقت و کاذب هم ايجاد کند اما سرانجام چيزي جز نگراني، انزوا، درگيري با خود، خودخوري و آسيب رساندن به ديگران نتيجه اي ندارد. نگاه خوش بينانه به تغييرها، رقابت ها و پيچيدگي هاي زندگي باعث مي شود بسياري از فشارهاي عصر جديد، قابل تحمّل شوند. با نگرش مثبت به اوضاع و احوال و پرهيز از پيش داوري هاي بي جا مي توان به آرامش دست يافت و زندگي را به راحتي استمرار بخشيد.

در فرهنگ ديني سوءظن، نامطلوب بلکه حرام معرفي شده است. نگاه بد به ديگران عوارض شومي براي خود و ديگران در پي دارد و به عنوان بيماري اخلاقي محسوب مي شود:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيراً مِنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلاَ تَجَسَّسُوا وَلاَ يَغْتَب بَعْضُكُم بَعْضاً أَيُحِبُ أَحَدُكُمْ أَن يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتاً فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحِيمٌ؛ اي کساني که ايمان آورده ايد، از بسياري از گمانها بپرهيزيد که پاره اي از گمانها گناه است، و جاسوسي مکنيد، و بعضي از شما غيبت بعضي نکند آيا کسي از شما دوست دارد که گوشت برادر مرده اش را بخورد؟ از آن کراهت داريد. [پس] از خدا بترسيد، که خدا توبه پذير مهربان است (23).

پي نوشت ها:

1. يوسف / 87.

2. زمر / 53.

3. فرقان / 70.

4. صدوق، الامالي، ص 274؛ مجلسي، بحارالانوار، ج 7، ص 287.

5. مجلسي، بحارالانوار، ج 7، ص 290؛ نوري، مستدرک الوسائل، ج 11، ص 249.

6. برقي، المحاسن، ص 26؛ مجلسي، بحارالانوار، ج 7، ص 288؛ حرّ عاملي، وسائل الشيعه، ج 15، ص 232.

7. کليني، الکافي، ج 2، ص 71؛ حرّ عاملي، وسائل الشيعه، ج 1، ص 97.

8. کليني، الکافي، ج 8، ص 286.

9. حرّعاملي، الجواهر السنية، ص 28؛ حرّ عاملي، الفصول المهمة، ج 2، ص 217؛ خواجوي، تعليقه مفتاح الفلاح، ص 218، فيض کاشاني، الوافي، ج 4، ص 298.

10. صدوق، عيون اخبارالرضا (عليه السلام)، ج 1، ص 141؛ مجلسي، بحارالانوار، ج 68، ص 139.

11. قمي، تفسير القمي، ج 1، ص 69؛ مجلسي، بحارالانوار، ج 12، ص 98.

12. برقي، المحاسن، ج 2، ص 338؛ مجلسي، بحارالانوار، ج 12، ص 113.

13. نور / 35.

14. زمر / 69.

15. مائده / 15 و 44 و 46.

16. حديد / 19.

17. زمر / 22.

18. قمي، مفاتيح الجنان، زيارت آل ياسين.

19. سجده / 7.

20. فخر رازي، مفاتيح الغيب، ج 25، ص 141؛ بغدادي، لباب التأويل، ج 3، ص 403؛ ابن عاشور، التحرير و التنوير، ج 21، ص 150؛ طباطبايي، الميزان، ج 16، ص 249.

21. ابن اعثم، الفتوح، ج 5، ص 122.

22. طوسي، تهذيب الاحکام، ج 4، ص 186؛ فيض کاشاني، الوافي، ج 1، ص 299؛ حرّ عاملي، وسائل الشيعه، ج 1، ص 47.

23. حجرات / 12.

منبع مقاله :

فعّالي، محمدتقي؛ (تابستان 1394)، سبک زندگي رضوي (2) - مناسبات اجتماعي، مشهد: انتشارات بنياد بين المللي فرهنگي هنري امام رضا (ع)، چاپ اول

 


منبع: rasekhoon.net

 

 

توجه : این مقاله توسط سیستم نرم افزاری واحد های وب سایت گردآوری شده است و تبیان زنجان ادعای مالکیت این محتوا را نداشته و صرفاً جهت ارتقای سواد عمومی منتشر گردیده است .تبیان زنجان یک وب سایت عمومی اطلاع رسانی میباشد. در صورتی که تولید کننده اصلی این محتوا میباشید و مایل نیستید در وب سایت تبیان زنجان این مطلب در دسترس عموم قرار گیرد لطفا از لینک ' ارسال گزارش ' زیر نسبت به ارسال درخواست خود اقدام فرمایید .
ارسال گزارش
آرشیو های مرتبط : امام رضا (ع) , خوش بینی , امیدبخشی ,
  

12345
 
0 نفر به اين مطلب راي داده اند
میزان متوسط :0.0 از 5

اين مطلب تا چه ميزان مورد قبول شما واقع شد ؟
 نام و نام خانوادگی : 
آدرس Email :             
کد درون تصویر را وارد نمایید                       
 
 12345 
ضعيفعــالی
ضمن تشکر از توجه شما به این مطلب , نظرات سازنده شما در هر مطلب را صمیمانه ارج نهاده و آنرا به عنوان مرجعی قابل اعتماد جهت پیشرفت و ترقی اطلاع رسانی در فضای گفتمانی مناسب , می دانیم و اميد داريم بتوانيم از حسن نظر شما در راستاي افزايش سطح ارائه محتوا و خدمت رساني بهره گيريم.
نظر شما پس از بررسی توسط بخش محتوا, قابل روئیت برای عموم خواهدبود .
(توجه: تایید نظرات به معنی قبول و یا تایید محتوای آن  از سوی تبیان زنجان نمی باشد )

 
 

184153
© 2004-2009 Tebyan. The content is copyrighted to Tebyan Cultural and Information center and may not be reproduced on other websites.