قرصهای ۲۰ و ۴۰ میلیگرمی سیتالوپرامسیتالوپرام یک داروی ضد افسردگی از گروه مهارکنندههای بازجذب سروتونین است که برای درمان اختلالات خلقی استفاده میشود. سیتالوپرام گاه برای درمان اختلالات اضطرابی نیز تجویز میشود.
سیتالوپرام در سال ۱۹۸۹ توسط شرکت دانمارکی لاندبک ساخته شد و با پایان مدت حق انحصاری تولید آن در سال ۲۰۰۳ کمپانیهای دیگر داروسازی نیز ساخت آن را آغاز کردهاند.
استفاده از سیتالوپرام برای درمان افسردگی، اختلال هراس و اضطراب اجتماعی مورد تأیید است. این دارو همچنین در کاهش نوروپاتی دیابتی و انزال زودرس نیز موثر است و مصرف همزمان آن به همراه آمی تریپتیلین برای جلوگیری از حملات میگرن شدید موثر است.
سیتالوپرام معمولاً در دوز درمانی ۲۰ تا ۶۰ میلیگرم در روز به خوبی تحمل میشود و عارضه چندانی ندارد. احتمال تداخل دارویی سیتالوپرام از سایر اساسآرآیها کمتر است و در هنگام اوردوز هم داروی کم خطریست. با این حال گزارشهایی از مرگ با مصرف ۸۴۰ تا ۱۹۶۰ میلیگرم گزارش شده است[۲]. امکان بروز سندرم ترک اساسآرآیها پس از قطع مصرف سیتالوپرام وجود دارد. به همین جهت توصیه میشود که قطع مصرف به طور تدریجی انجام شود
عوارض جانبي
سیتالوپرام ممکن است سبب بروز برخی عوارض ناخواسته شود. در صورت شدت یا ازمان علایم یا نشانه های زیر با پزشک خود مشورت کنید: سردرد، سرگیجه، خواب آلودگی، بی قراری، عصبی شدن، تحریک پذیری، اشکال در تمرکز و حافظه، خستگی یا ضعف شدید، اختلال خواب، لرزش، تهوع، استفراغ، خشکی دهان، تغییر در اشتها، ناراحتی معده، اسهال یا یبوست، تعریق شدید و مشکلات جنسی. اما اگر دچار هر یک از علایم یا نشانه های زیر شدید، بلافاصله به پزشک خود مراجعه کنید: تشدید یا عود افسردگی، حملات ترس، هیجان یا تحریک پذیری شدید، افکار خودکشی یا آسیب رساندن به خود، خلق تهاجمی، توهم (دیدن یا شنیدن چیزهایی که وجود خارجی ندارد)، تشنج، بثورات پوستی، زردی پوست یا چشم ها و خونریزی خودبخودی .
سیتالوپرام می تواند حالت خواب آلودگی ایجاد کند، بنابراین تا زمان مشخص شدن میزان تاثیر آن در شما از رانندگی یا انجام کارهای پردقت پرهیز کنید. ضمنا الکل حالت خواب آلودگی و گیجی این دارو را تشدید می کند؛ تا زمان مشخص شدن میزان تاثیر سیتالوپرام از نوشیدن الکل نیز پرهیز کنید.
اگر سیتالوپرام برای کودک شما تجویز شده است، لازم است بدانید که احتمال ایجاد عوارض جانبی خطرناک در کودکان بیش از بالغین می باشد. ممکن است متوجه شوید که کودک شما دچار تشدید افسردگی، افکار خودکشی، رفتارهای تهاجمی، اضطراب شدید، تحریک پذیری و بی خوابی شده است. در صورت بروز علایم ذکر شده یا هر گونه حالات غیر عادی در کودک خود، در اسرع وقت به پزشک معالج اطلاع دهید.
در طول مدت درمان حتما با پزشک خود بطور مرتب در تماس باشید. لازم است وی وضعیت بیماری و پاسخ شما به درمان را تحت نظر داشته باشد.
نکات زیر را به پزشک خود اطلاع دهید:
- به سیتالوپرام یا هر داروی دیگری حساسیت دارید.
- دارویی مصرف می کنید، اعم از داروهای با نسخه یا بی نسخه، بخصوص داروهای درمان بیماری های روانی و داروهای مقابل: داروهای ضد اضطراب، داروهای ضدافسردگی (همچون فلوکستین و کلومیپرامین)، داروهای درمان صرع (مثل کاربامازپین، فنی توئین و والپروات سدیم)، آنتی هیستامین ها، مسدود کننده های بتا مثل آتنولول، متوپرولول و پروپرانولول؛ سایمتیدین، داروهای درمان بیماری پارکینسون، کتوکونازول، لیتیم، داروهای درمان آریتمی قلبی همچون پروکائین آمید و کینیدین، داروهای درمان فشار خون بالا، ضددردهای مخدری مثل کدئین، داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی (همچون آسپرین و ایبوپروفن)، فنلزین، پیموزاید، آرام بخش_خواب آورها (همچون فنوباربیتال و دیازپام)، سلژیلین، سوماتریپتان، ترانیل سیپرومین و ویتامین ها.
- مبتلا به این مشکلات هستید یا سابقه ابتلا به آنها را دارید: بیماری قلبی، کبدی یا کلیوی، هر گونه بیماری روانی خصوصا اختلالات خلقی دو قطبی، بیماری آلزایمر، پارکینسون، فشار خون بالا یا پایین، آریتمی قلبی (ضربان نامنظم قلب)، صرع، گلوکوم (فشار بالای چشم)، دیابت، سابقه خودکشی و سوءمصرف الکل یا دارو.
- شخصی از خانواده شما سابقه بیماری روانپریشی یا خودکشی داشته است.
- سن شما کمتر از 18 سال است.
- قصد انجام عمل جراحی اعم از اعمال دندانپزشکی دارید.
گردآوری:مجله سلامت سایت تبیان زنجان
http://www.tebyan-zn.ir/healthy_safe_life.html