مسابقه دین و اندیشه خانه قرآن باشگاه کاربران جامعه ورزشی خانواده خوشبخت دنیای کودکان آشپزی و تغذیه موبایل دانش و تکنولوژی مجله سلامت سیاست گردشگری
دنیای عکس و عکاسی اقتصاد زنان ادبیات هــنر سینما و تلویزیون بزرگان و مشاهیر مهدویت سرگرمی دانلود نرم افزار مرکز کتاب پایگاه ها جستجو روابط عمومی مقالات
   
صفحه اصلی وب سایت فید مطالب وب سایت عضویت رایگان در وب سایت جستجو در وب سایت سوالات رایج نقشه وب سایت درباره ما تماس با ما  
حتما ببنید
بیانات حضرت آیت الله خامنه ای مدظله
دقت کردید ؟؟
/photo-gallery/archive/17/135/276/0/30/default.html
/Voting/public_opinion/default.html
/News-Article/News_agency/public_relation_tebyan/2012/1/11/48585.html
/ItMatchOnline.html
http://news.tebyan-zn.ir/
/News-Article/Help/help_for_using_tebyan/2010/12/27/16865.html
/archive/photography/0/10/default.html
/Directory/Free-Web-Submission.html
جدیدترین مطالب این بخش

فروریختگی نظام استعماری و پیدایش تاریخ‌نویسی نواستعماری
در دوران پس از جنگ جهانی دوم، جهان شاهد فروریختگی و تجزیه امپراتوری‌های استعماری بود. طی این مدت، ب...

ترور جان اف کندی به دستور بن گورین
یهودیان صهیونیست و اذناب آنها، در مدت تقریباً 45 سال گذشته، داستانهایی را در ارتباط با ترور جان اف ...

ارسال مطالب به دوستان
send to freinds ارسال مطلب برای استفاده سایر دوستان

عنوان مطلب : استعمارگران اروپایی، نخستین طراحان استقرار یهودیان در فلسطین
 
 برای ارسال این مطلب به دوستتان لطفا منو های زبر را بدقت تکمیل و دکمه ارسال را کلیک نمایید

 
 
 
 
  
دریافت رایگان (کلیک کنید)
ارسال دعوتنامه (کلیک کنید)
بازدید ها :   141   بازدید   
تاریخ درج مطلب  24/1/1396
تغییر اندازه متن:  افزایش اندازه فونت متن    کاهش اندازه فونت متن
  چاپ این مطلب  

استعمارگران اروپایی، نخستین طراحان استقرار یهودیان در فلسطین

استعمارگران اروپایی، نخستین طراحان استقرار یهودیان در فلسطین

 مسأله بازگشت یهودیان به فلسطین و تأسیس جامعه و حکومت اسرائیل، در اصل نه صهونیستی بود و نه یهودی؛ بلکه از سوی کشورهای استعمارگر اروپا به خاطر منافع و ایجاد پایگاهی در منطقه مطرح شد. جهت حفظ این منافع، ناسیونالیسم یهود به وجود می آید که پدیده ای کاملاً اروپایی بود (1) و در نیمه دوم قرن نوزدهم در کشورهای اروپای غربی و روسیه شروع و توسعه می یابد. (2)

صهیونیسم یک حرکت غربی بوده و هست. از این رو وقتی واژه صهیونیسم را به کار می بریم، در واقع به حرکتی اشاره می شود که در غرب به وجود آمده و فلسطین را به صورت مکانی برای اسکان یهودیانِ برگزیده که با انتقال از غرب به شرق هرگز هویت غربی خود را از دست نداده است، تعریف می کند.

با مطالعه تاریخ مشاهده می کنیم که تا سده نوزدهم چیزی به نام ناسیونالیسم سیاسی یهود (صهیونیسم) وجود نداشت. در حقیقت صهیونیسم در عصر خودخواهی جهانی، ناسیونالیسم سیاسی تعصب آمیز قرن نوزدهم اروپا، ناسیونالیسم سیاسی مصیبت بار احمقانه یهود (صهیونیم) را می زاید. (3)

به این ترتیب صهیونیسم سیاسی از یهودیت به وجود نیامده، بلکه مولود ملیت گرایی اروپای قرن نوزدهم است. صهیونیستی که امروزه جای مذهب را گرفته، به آیین بت پرستانه دولت، یعنی دولتی که کشور اسرائیل نام دارد، تبدیل شده است. در این راستا مذهب یهود، از اصل خود جدا گشته و این امر نوعی بیماری است که علامت آن، پیدایش ملیت گرایی یهود در اواسط قرن نوزدهم بود. این شکل تازه دلبستگی به زمین، نوعی سرپوش است که تمام آنچه را که یهودیت ملی جدید از ملیت گرایی جدید غرب به عاریت گرفته است، در خود پنهان می دارد. بنابراین این بحران ملیت گرایی صهیونیسم سیاسی نوعی فساد و تباهی در معنویت یهودیت به شمار می رود. (4)

امام خمینی (ره) در پیامی به مناسبت تشکیل کنگره جهانی حج، خطاب به مسلمانان جهان، در تاریخ 58/7/8 می فرمایند: (5)

ما حساب جامعه یهود را از حساب صهیونیست ها جدا می دانیم، آن ها جزء اهل مذهب نیستند. قیام بر ضد مستکبرین، طریقه حضرت موسی سلام الله علیه بوده و درست این برخلاف برنامه صهیونیست ها است. صهیونیست ها با مستکبرین بوده و جاسوس و نوکر آن ها هستند و بر ضد مستضعفین عمل می کنند، درست عکس تعلیمات حضرت موسی که مثل سایر انبیا از همین مردم عادی بازار و کوچه بوده و بر ضد فرعون و قدرت فرعونی قیام کرد تا آنان را از استکبارشان پایین بکشد، به خلاف طریقه صهیونیست ها که این ها با مستکبرین مربوط هستند و بر ضد مستضعفین عمل می کنند، و یک تعداد از یهودی هایی که فریب خورده اند و از اقشار عالم در آنجا جمع شده اند و شاید هم اکنون پشیمان باشند، پشیمان باشند از اینکه آنجا رفته اند، برای اینکه کسی که برود و ببیند این ها چه برنامه ای دارند، چه جور آدمکشی می کنند و چه جور اتصال به آمریکا دارند، نمی توانند تحمل کنند طایفه ای به رسم اینکه ما از جامعه یهود هستیم بر ضد تعالیم موسی عمل بکند. ما می دانیم که حساب جامعه یهود غیر از حساب جامعه صهیونیست است و ما با آن ها مخالف هستیم و مخالفت ما برای این است که آن ها با همه ادیان مخالف هستند. آن ها یهودی نیستند، آن ها مردم سیاسی هستند که به اسم یهودی کارهایی می کنند و یهودی ها هم از آن ها متنفر هستند و همه انسان ها باید از آن ها متنفر باشند.

استاد شهید مطهری هم در رد و بطلان ادعای کاذب و موهوم اشغالگران صهیونیست چنین مطرح می کنند: (6)

بسیاری از یهودیان جهان با پدیده ای سیاسی تحت عنوان صهیونیسم و آرمان آن مخالف و معاند بوده و حتی معتقدند که طرح اشغال فلسطین، هیچ پیوند و ارتباطی با مرام یهود و آیین یهودیت نداشته، و صهیونیست ها نیز جماعتی سیاسی و با اهداف صرف سیاسی می باشند، نه مذهبی و یا قومی و ناسیونالیستی و بر این اساس نه تنها از همان آغاز زمزمه های اشغال فلسطین، بسیاری از یهودیان در نقاط مخالف جهان و از جمله اروپا، با اندیشه صهیونیستی کوچ یهود به سرزمین واحدی و از جمله فلسطین مخالفت می کردند، که حتی پس از اشغال فلسطین نیز این مخالفت ها و درگیری ها، ادامه داشته و همچنین آن دسته بسیار قلیلی از یهودیان هم که از قبل در سرزمین فلسطین سکونت داشتند، تحت آزار و اذیت صهیونیست های اشغالگر واقع شده و از اعمال و منش پلید صهیونیستی، در رنج و اضطراب بوده اند.

همان گونه که در قسمت های گذشته بیان شد، فکر تأسیس دولتی برای قوم یهود، سابقه ای دیرینه و استعماری دارد و به زمان ناپلئون بناپارت باز می گردد. در سال 1799 ناپلئون در آغاز حمله خود به مشرق زمین از یهودیان جهان خواست که به نیروهای فرانسوی بپیوندند و قول داد که در ازای این همکاری، یک کشور یهودی در فلسطین برای آن ها تأسیس کند.

او به دنبال اهداف فرانسه در منطقه در 1807 میلادی، دستور برپایی شورای عالی یهود را در پاریس صادر کرد و در روز نهم فوریه 1807 میلادی شورای عالی یهود تحت ریاست دیوید سینتژیم (7) خاخام استراسبورگ در کنیسه بزرگ پاریس گشایش یافت. (8)

ناپلئون از تشکیل شورای عالی یهود هدفی را دنبال می کرد که با بلندپروازی های استعماری وی ارتباط داشت. وی امیدوار بود یهودیان که در سراسر جهان پراکنده بودند، به تقویت و استحکام امپراتوری جهانی وی کمک کند.

شکست ناپلئون از انگلستان، به اهداف فرانسه که همانا پایگاهی در راستای حفظ منافع در منطقه و ضربه زدن به انگلستان در هند بود، پایان داد و انگلستان توانست برتری خود را در منطقه حفظ کند. از این زمان به بعد، این انگلستان بود که با توجه به در ختیار داشتن هندوستان و نیاز مبرم به در اختیار داشتن مصر و فلسطین، تشکیل دولت برای یهودیان را در فلسطین در دستور کار خود قرار می دهد.

امپراتوری هند با وسعت بی همتای خود، پیوستگی های تجاری اش با بریتانیا و قدرت نظامی اش، مستعمرات دیگر بریتانیا را، تحت الشعاع قرار داده و لزوم تضمین دفاع از آن برای سیاست مداران عصر ویکتوریا، به عنوان یک اهمیت حیاتی مورد تأیید بود. همین ضرورت بود که برتر از هر ضرورت دیگری سپاهیان بریتانیا را به سال 1882 به مصر کشاند و به سال 1889 میلادی لرد سالیسبوری (9) را به این نتیجه رسانید که آن ها - سپاهیان انگلیس - برای مدت نامحدودی در مصر بمانند. (10)

در واقع توجه انگلستان به فلسطین و منطقه عربی تنها به امنیت راه بازرگانی خود به هند و بالمال امنیت راه های نظامی و دریایی امپراتوری محدود نبود؛ انگلستان قصد داشت از طریق سیطره بی رقیب ناوگان خود بر آب های منطقه و از طریق حفظ امپراتوری عثمانی به عنوان سدی در برابر طمع کشورهای دیگر اروپا، منطقه را برای خود حفظ کند. همه این ها چنین معنی می داد که انگلستان با به وجود آمدن هر قدرت واقعی و محلی دیگر در منطقه مخالف است. به همین دلیل ظهور محمدعلی در مصر، انگلستان را بسیار نگران کرد و این نگرانی اندکی بعد جایش را به دخالت نظامی داد این سیاست که هدفش حفظ منافع تجاری انگلیس در منطقه در پوشش حمایت از اقلیت های دینی بود، می بایست از طریق جلوگیری از ایجاد یک دولت متحد در مصر و سوریه - دولتی که منافع و نفوذ کشورهای خارجی در منطقه را تهدید می کرد - اجرا شود. (11)

متفکر اصلی تشکیل و تأسیس دولت اسرائیل در قرن نوزدهم، لرد پالمرستون نخست وزیر وقت انگلستان بود. او در تاریخ یازدهم اوت 1840 به سفیر انگلستان در استانبول نوشت: (12)

پیشنهاد تأسیس کشور یهودی در سرزمین اجدادی آن ها که تحت الحمایه انگلیس خواهد بود، اینک به صورت یک مسأله جدی و رسمی در آمده است.

در سال 1842، کنسولگری انگلستان در بیت المقدس افتتاح شد. همین کنسولگری در سال 1848 بیانیه ای صادر کرد که در آن گفته می شد انگلستان تنها کشور حمایت کننده از اتباع یهودی روسی مقیم فلسطین است. با تمام این تلاش ها، پالمرستون موفق به جلب نظر یهودیان برای رفتن به فلسطین و ایجاد دولت یهود نشد، زیرا یهودیان نمی خواستند اروپا و زندگی خوش خود را رها کنند. بنابراین مسأله برای مدتی مسکوت ماند.

دوران پالمرستون، 52-1837، یکی از پر رونق ترین ادوار رشد افکار و اندیشه های بازگشت یهودیان به فلسطین بود. این دوره شاهد رویدادهای هیجان انگیز در شرق بود. برخی از این رویدادها از چنان اهمیتی برخوردار بودند که ذهن پالمرستون را به شدت به خود مشغول می کرد. موضوع بازگشت یهودیان به فلسطین، سپس در یک جزوه سیاسی چاپ بروکسل تحت عنوان مشرق زمین که به بررسی مسائل شرق اختصاص داشت، بازتاب یافت. در یکی از مقاله های این جزوه، چنین آمده است: (13) فلسطین که حلقه ارتباطی سه قاره جهان به شمار می رود، در واقع کلید آسیا است. این سرزمین هم برای شرق و هم غرب نقش محوری دارد و موقعیت آن برای کشورهای شمالی و جنوب یکسان است.

هیچ سرزمین دیگری در جهان را نمی توان از لحاظ موقعیت، با فلسطین قابل قیاس دانست. آیا قدرت های اروپایی بدون جنگ و خونریزی طولانی با دیگران، می توانند این سرزمین را تصرف کنند؟ با این همه، برای مردم اروپا هنوز یک راه حل باقی مانده است و می توانیم راه را برای تحقق این راه حل، هموار کنیم. می توان مسأله شرق را با گشودن دروازه های فلسطین بر روی قوم یهود حل کرد. وانگهی، باید به اصول ملیت که امروزه نقش مهمی ایفا می کند، بیشتر توجه کرد. نباید انزوای یهودیان را در جهان که هزاران سال است در میان ملل مختلف جهان پراکنده اند، بدون آنکه در آن ها جذب و حل شوند، فراموش کرد.

صهیونیسم امیدوار بود بتواند بر نیازهای بریتانیا در خاورمیانه تکیه کند. وایزمن رهبر صهیونیست ها پس از مرگ هرتصل عقیده داشت حمایت از صهیونیسم به نفع بریتانیا تمام می شود. در سال 1914، وایزمن در نامه ای به روزنامه منچستر گاردین نوشت:

اگر فلسطین جزو قلمرو نفوذ انگلستان در آید و اگر انگلستان اسکان یهودیان را به عنوان وابستگان خود در آن سرزمین ترغیب کند، در طول بیست یا سی سال حدود یک میلیون یهودی، یا شاید بیشتر در فلسطین خواهیم داشت، و آن ها می توانند کشور را توسعه دهند؛ تمدن را به آن سرزمین برگردانند؛ و خط حفاظتی بسیار مؤثری برای کانال سوئز فراهم آورند. (14)

دیوید لوید جورج، (15) نخست وزیر انگلیس، معتقد بود از وجود یک پادگان مستعمره نشین یهودی در فلسطین می توان به عنوان سپری برای حفظ مصر و کانال سوئز بهره گرفت. وایزمن نیز با توصیف فلسطین یهودی به عنوان حلقه اصلی زنجیره امپراتوری بریتانیا به این اعتقاد وی دامن می زد. او می گفت بریتانیا به یک پایگاه در منطقه ای در میان کشورهای مجاور کانال سوئز نیاز دارد تا بتواند به هنگام بروز مشکل، راه ارتباطی امپراتوری را هم چنان باز نگاه دارد. داشتن یک جای پا در فلسطین می توانست امنیت راه های حیاتی دماغه امیدنیک به قاهره و قاهره به هند را تأمین کند. (16)

هرتصل هم می گفت: (17)

دولت یهود به عنوان بخشی از دیوار دفاعی استحکامات غرب در آسیا خواهد شد و سمت ژاندارمی تمدن غرب را در مقابل آنچه که نوحش یا بربریت نامیده می شد، برعهده خواهد گرفت. جان کلام آن که سپر بلای غرب در مقابل تاخت و تاز آسیاییان خواهد بود. بدین ترتیب از قرن هفدهم به این سو، علاقه به بازگشت قوم بنی اسرائیل به سرزمین فلسطین، همه گیر شد و در این میان، انگلیس اولین گام ها را در جهت شکل گیری صهیونیسم برداشت. (18)

در سال 1652 میلادی با اجازه کمپانی هلندی غربی قطعه زمینی در جزیره کوراسااو (19) به ژوزف نونزدا فونسه کا (20) و دیگران داده شد که مستعمره ای یهودی نشین را در جزیره مزبور تأسیس کنند؛ اما این اقدام موفق نبود...

در سال 1654 میلادی، انگلستان در نظر داشت یهودیان را در مستعمره خود به نام سورنیام (21) اسکان دهد؛ فرانسه نیز نقشه مشابهی برای گویان (22) داشت. (23)

در سال 1840 میلادی، قدرت های بزرگ استعماری اروپا که می کوشیدند در امپراتوری رو به زوال عثمانی رخنه کنند، مسأله ی آینده سوریه را که آن زمان در اشغال قوای مصر بود پیش کشیدند. در ماه اوت سال 1840، روزنامه تایمز مقاله ای تحت عنوان سوریه - بازگرداندن یهودیان انتشار داد. در قسمتی از این مقاله آمده است:

پیشنهاد استقرار یهودیان در سرزمین آبا و اجدادی خود، تحت حمایت پنج قدرت بزرگ، اینک دیگر یک مسأله ذهنی و خیالی نیست. بلکه موضوعی است از نظر سیاسی در خور اعتناء.

ارل شافتس بری (24) یکی از سیاست مداران برجسته انگلیس در نامه ای به تاریخ بیست و پنجم سپتامبر 1840 به پالمرستون (25) وزیر امور خارج وقت می نویسد: لازم است سوریه را به صورت یکی از دومینیون های (26) انگلیسی در آورد. او تأکید می کرد که نیل بدین منظور، مستلزم سرمایه و کار خواهد بود و می افزاید:

جریان سرمایه به هر کشوری که در آن مال و حیات اشخاص را نتوان مصون و مأمون پنداشت، مسأله ای است حساس.

شافتس بری در پایان این مطلب را عنوان می کند و می گوید:

اگر بازگشت ایشان، یعنی یهودیان، را در پرتو وضع جدید فلسطین یا استعمار آن مورد توجه قرار دهیم، خواهیم دید که این طرح و اقدام ارزان ترین و مطمئن ترین راه تدارک نیازمندی های این نواحی کم جمعیت است. (27)

در بیست و پنجم ژانویه سال 1853 سرهنگ جورج گاولر (28) حکمران سابق استرالیای جنوبی و صاحب منصبی مجرب و کار کشته در امور مستعمرات در پارلمان اعلام داشت:

عنایت پروردگار، سوریه و مصر را درست در میان شکاف موجود بین انگلستان و مهم ترین نواحی مستعمراتی و تجارت خارجی، یعنی هندوستان و چین و جزایر هند و استرالیا قرار داده است... از این رو پروردگار از او می خواهد مساعی خود را در بهبود وضع این سرزمین به کار برد... و اینک بر انگلستان است که با استفاده از تنها مردمی که توانایی و نیروی شان در این مهم به منتها درجه به کار گرفته خواهد شد.، یعنی با استفاده از اولاد اسرائیل که فرزندان حقیقی این سرزمین اند، در نوسازی و تجدید حیات سوریه اقدام کند.

به دنبال این سیاست، در سال های 1870 انجمن استعمار سوریه و فلسطین در انگلستان تأسیس شد. هدف از تأسیس این انجمن، کمک به اسکان سوریه و فلسطین و ممالک مجاور ایشان از افراد یهودی یا مسیحی بود. اینک زمان برای ظهور صهیونیسم مناسب بود. چنان که ماکس نوردو (29) یکی از رهبران صهیونیست اوایل قرن بیستم می گوید: (30)

آن زمان فرا رسیده بود که اگر صهیونیستی وجود نمی داشت، بریتانیای کبیر آن را اختراع کند.

با توجه به این جریانات، استعمار یهود در فلسطین با استعمار غرب، به ویژه امپریالیسم بریتانیا که در این منطقه بیشتر به چشم می خورد، کاملاً ارتباط داشت. (31)

بدین ترتیب، خمیر مایه اصلی اندیشه صهیونیستی، یعنی بازگشت به فلسطین و تأسیس حکومت اسرائیل، در اصل از سوی قدرت های استعماری رقیب در اروپا مطرح شد و بعدها بورژوازی یهود نیز جهت دست یافتن به اهداف خود، با سرمایه داری اروپا هم دست شد و حرکت صهیونیستی را بنیان گذاشت. (32)

با توجه به این جناح بندی های استعمار، شاهد به وجود آمدن انجمن ها و گردهم آیی های یهودی در سراسر اروپا هستیم که از طرف انگلستان حمایت می شد. یکی از معروف ترین این انجمن ها، جنبش عشاق صهیون بود که برای اولین بار در سال 1882 در روسیه به وجود آمد. عشاق صهیون که افرادش در سراسر اروپا به فعالیت مشغول بودند، دارای یک میته اصلی بود که محل آن در پاریس قرار داشت. در انگلستان سرهنگ گلد اسمیت (33) طرح تأسیس یک ارگان نظامی را برای تأمین امنیت مستعمره های یهودی در فلسطین ارائه داد. او همچنین نقشه هایی به زبان عبری در مورد فلسطین تهیه کرد. وی معتقد بود:

مسأله یهود هرگز حل نخواهد شد، مگر در صورت تأسیس یک کشور یهودی در سرزمین اسرائیل.

او که رهبری عشاق صهیون در انگلستان و در واقع بخش های عمده اروپای غربی را برعهده داشت، طرح خود در رابطه با دولت یهود را چنین ارائه کرد: (34)

1. بارور کردن اندیشه ملی در اسرائیل.

2. توسعه طرح مستعمره کردن فلسطین و پیاده کردن این طرح در سرزمین های مجاور آن به وسیله یهودیان از طریق ایجاد مستعمره های جدید.

3. گسترش آموزش زبان عبری به عنوان یک زبان زنده.

4. بهبود وضع اخلاقی، فکری و مادی اسرائیل.

5. اعضای جامعه یهود در فلسطین از قوانین سرزمین اسرائیل اطاعت کنند تا رفاه خود را افزایش دهند.

نقشه هایی که گلد اسمیت در مورد فلسطین تهیه کرده بود، بعدها به وسیله ویلیام هشلر (35) خاخام صهیونیست، بعد از کنفرانس بال طی ملاقاتی در مارس 1897 میلادی، به هرتصل ارائه شد.

به هر حال جنبش عشاق صهیون و شاخه های گوناگون آن تا سال 1897، یعنی برپایی کنفرانس بال به طور مستقل و بعد از آن در چارچوب سازمان جهانی صهیونیست که رهبری آن را هرتصل به عهده داشت، به فعالیت خود ادامه دادند.

به این ترتیب رابطه محکمی میان سازمان صهیونیسم جهانی و دستگاه جاسوسی انگلستان به وجود آمد و جلساتی میان رهبران صهیونیسم و مسئولان انگلیسی (به سرپرستی سایکس) (36) در خانه وایزمن تشکیل شد. در پایان این جلسات، طرفین توافق کردند که با براندیس محرمانه تماس بگیرند و به او بگویند:

دولت انگلستان حاضر است به یهودیان در دست یافتن بر فلسطین کمک کند، ولی شرطش این است که یهودیان از مسأله متفقین در آمریکا حمایت مؤثری بکنند، چندان که جو سیاسی به نحو محسوسی به سود متفقین تغییر کند.

از آن پس، سازمان های تابع دولت انگلستان با صهیونیست ها مانند یک متحد رفتار کردند و برای آن ها همه نوع تسهیلاتی قائل شدند؛ از جمله به ایشان اجازه داده شد که از تجهیزات مخابراتی وزارت خارجه انگلستان استفاده کنند. همچنین کارکنان سازمان صهیونیسم جهانی را از خدمت اجباری نظام معاف کردند. (37)

به هر حال استراتژی درونی و منطق صهیونیسم که ساخته و پرداخته استعمار می باشد، عبارت از این بود که قدرت های اروپایی را از فواید جنبش صهیونیستی اروپا مطمئن سازند و آن ها را متقاعد کنند که صهیونیسم می تواند از توسعه طلبی ایشان در جهان حمایت کند. لذا برای صهیونیست های غربی، قلمروگرایی و تأسیس دولت یهود مهم تر از نفس صهیونیسم - یعنی مراجعت به عبادتگاه صهیون - بوده است. (38)

بدین ترتیب با بررسی نقش کشورهای استعماری رقیب اروپا و بورژوازی یهود، می توان گفت رقابت فرانسه و انگلستان (و بعدها از 1870 به بعد آلمان) بر سر کسب نفوذ جهت به دست آوردن جای پا در فلسطین و کنترل کانال سوئز و رسیدن به شرق از یک طرف و تلاش بورژوازی یهود جهت کنترل مجدد یهودیان و اتحاد با امپریالیسم غارتگر اروپا از طرف دیگر، به شکل گیری حرکت صهیونیسم در اواخر قرن نوزده کمک کرد. بدین ترتیب میان حرکت صهیونیستی و منافع امپریالیستی اتحادی اجتناب ناپذیر برقرار شد. بدین خاطر که ارگان های مالی و سیاسی تراست مستعمراتی یهود و سازمان جهانی صهیونیست از سوی بورژوازی یهود و سرمایه داران اروپایی بنیان گذاشته شد. چون این حرکت منافع سرمایه داران اروپایی و کشورهای استعمارگر را به بهترین وجه تأمین می کرد. (39)

پی نوشت ها:

1. DERRIENNIC, J.P: LE MOYEN - ORIENT AU XX SIECLE, P. 23.

2. METAGUE, JOHN, BRITISH POLICY IN PALESTINE 1917-1922, P. 4.

3. موشه منوهین، منتقدان یهودی صهیونیسم، ص 27.

4. روژه گارودی، ماجرای اسرائیل، صهیونیسم سیاسی، صص 32-31.

5. امام خمینی (ره)، فلسطین و صهیونیسم (بیانات و اعلامیه ها از سال 1341 تا 1361)، صص 30-29.

6. به نقل از: شهرام زرندار، جنگ و صلح در خاورمیانه ، روزنامه کیهان، دوشنبه 27 آبان 1370.

7. DAVID SINTZHEIM

8. ناهوم سوکولوف، تاریخ صهیونیسم، ج 1، ص 120.

9. LORD SALISBURY

10. فایض سایق و دیگران، مسائل خاورمیانه، صص 156-155.

11. عبدالوهاب کیالی، تاریخ نوین فلسطین، صص 30-29.

12. شهرام زرندار، جنگ و صلح در خاورمیانه ، روزنامه کیهان، دوشنبه 27 آبان 1370.

13. ناهوم سوکولوف، تاریخ صهیونیسم، ج 1، ص 290.

14. جان کوئیگلی، فلسطین و اسرائیل، رویارویی با عدالت، ص 11.

15. DAVIDLIOYD GEORGE

16. جان کوئیگلی، فلسطین و اسرائیل، رویارویی با عدالت، ص 13.

17. ریچی اون دیل، ریشه های جنگ های اعراب و اسرائیل، ص 24.

18. ناهوم سوکولوف، تاریخ صهیونیسم، ج 1، ص 81.

19. CURASAO

20. JOSEPH NUNEZDA FONSECA

21. SURINAM

22. CAYENNE

23. یوری ایوانف، صهیونسیم، ص 45.

24. EARL OF SHAFTES BURY

25. PALMER STON

26. DOMINION

27. یوری ایوانف، صهیونیسم، ص 47.

28. GEORGE GAULER

29. MAX NORDAU

30. یوری ایوانف، صهیونیسم، ص 51.

31. صبری جریس و الی لوبل، صهیونیسم در فلسطین، ص 131.

32. حمید احمدی، ریشه های بحران در خاورمیانه، صص 21-20.

33. GOLD SMID

34. حمید احمدی، ریشه های بحران در خاورمیانه، ص 33.

35. WILLIAM HECHLER

36. MARK SYKES

37. عبدالوهاب کیالی، تاریخ نوین فلسطین، صص 102-101.

38. صبری جریس و الی لوبل، صهیونیسم در فلسطین، صص 120-118.

39. حمید احمدی، ریشه های بحران در خاورمیانه، ص 28.

منبع مقاله :

شیخ نوری، محمدامیر؛ (1388)، صهیونیسم و نقد تاریخ نگاری معاصر غرب، تهران: سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، چاپ اول

 


منبع: وب سایت rasekhoon.net

 

 

توجه : این مقاله توسط سیستم نرم افزاری واحد های وب سایت گردآوری شده است و تبیان زنجان ادعای مالکیت این محتوا را نداشته و صرفاً جهت ارتقای سواد عمومی منتشر گردیده است .تبیان زنجان یک وب سایت عمومی اطلاع رسانی میباشد. در صورتی که تولید کننده اصلی این محتوا میباشید و مایل نیستید در وب سایت تبیان زنجان این مطلب در دسترس عموم قرار گیرد لطفا از لینک ' ارسال گزارش ' زیر نسبت به ارسال درخواست خود اقدام فرمایید .
ارسال گزارش
آرشیو های مرتبط : یهود , صهیونیست , فلسطین , اروپا ,
  

12345
 
0 نفر به اين مطلب راي داده اند
میزان متوسط :0.0 از 5

اين مطلب تا چه ميزان مورد قبول شما واقع شد ؟
 نام و نام خانوادگی : 
آدرس Email :             
کد درون تصویر را وارد نمایید                       
 
 12345 
ضعيفعــالی
ضمن تشکر از توجه شما به این مطلب , نظرات سازنده شما در هر مطلب را صمیمانه ارج نهاده و آنرا به عنوان مرجعی قابل اعتماد جهت پیشرفت و ترقی اطلاع رسانی در فضای گفتمانی مناسب , می دانیم و اميد داريم بتوانيم از حسن نظر شما در راستاي افزايش سطح ارائه محتوا و خدمت رساني بهره گيريم.
نظر شما پس از بررسی توسط بخش محتوا, قابل روئیت برای عموم خواهدبود .
(توجه: تایید نظرات به معنی قبول و یا تایید محتوای آن  از سوی تبیان زنجان نمی باشد )

 
 

184556
© 2004-2009 Tebyan. The content is copyrighted to Tebyan Cultural and Information center and may not be reproduced on other websites.