مسابقه دین و اندیشه خانه قرآن باشگاه کاربران جامعه ورزشی خانواده خوشبخت دنیای کودکان آشپزی و تغذیه موبایل دانش و تکنولوژی مجله سلامت سیاست گردشگری
دنیای عکس و عکاسی اقتصاد زنان ادبیات هــنر سینما و تلویزیون بزرگان و مشاهیر مهدویت سرگرمی دانلود نرم افزار مرکز کتاب پایگاه ها جستجو روابط عمومی مقالات
   
صفحه اصلی وب سایت فید مطالب وب سایت عضویت رایگان در وب سایت جستجو در وب سایت سوالات رایج نقشه وب سایت درباره ما تماس با ما  
حتما ببنید
بیانات حضرت آیت الله خامنه ای مدظله
دقت کردید ؟؟
/News-Article/News_agency/public_relation_tebyan/2012/1/11/48585.html
/News-Article/Help/help_for_using_tebyan/2010/12/27/16865.html
/archive/Religion_Thoughts/the_infallibles_family/god_messengers/Muhammad_prophet/0/10/default.html
/archive/photography/0/10/default.html
http://news.tebyan-zn.ir/
/Voting/public_opinion/default.html
/photo-gallery/archive/17/135/276/0/30/default.html
/Directory/Free-Web-Submission.html
جدیدترین مطالب این بخش

فروریختگی نظام استعماری و پیدایش تاریخ‌نویسی نواستعماری
در دوران پس از جنگ جهانی دوم، جهان شاهد فروریختگی و تجزیه امپراتوری‌های استعماری بود. طی این مدت، ب...

ترور جان اف کندی به دستور بن گورین
یهودیان صهیونیست و اذناب آنها، در مدت تقریباً 45 سال گذشته، داستانهایی را در ارتباط با ترور جان اف ...

ارسال مطالب به دوستان
send to freinds ارسال مطلب برای استفاده سایر دوستان

عنوان مطلب : استراتژی صهیونیسم
 
 برای ارسال این مطلب به دوستتان لطفا منو های زبر را بدقت تکمیل و دکمه ارسال را کلیک نمایید

 
 
 
 
  
دریافت رایگان (کلیک کنید)
ارسال دعوتنامه (کلیک کنید)
بازدید ها :   87   بازدید   
تاریخ درج مطلب  24/1/1396
تغییر اندازه متن:  افزایش اندازه فونت متن    کاهش اندازه فونت متن
  چاپ این مطلب  

استراتژی صهیونیسم

استراتژی صهیونیسم

 استراتژی جنبش صهیونیسم در منطقه، یک استراتژی مداوم تجاوزگرانه و توسعه طلبانه و جدایی ناپذیر از سیاست کلی امپریالیسم غرب در خاورمیانه می باشد که نشان دهنده ماهیت توسعه طلبانه و تجاوزگرانه اش در قبال نقشی است که از طرف امپریالیسم در خاورمیانه به عنوان عامل اجرای مقاصد و نقشه های شوم خود در منطقه به عهده وی گذارده شده است.

موجودیت صهیونیستی از ابتدای تأسیس، مأموریت یافته که به نیابت از سوی امپریالیسم و در چارچوب سیاست های کشورهای امپریالیستی غرب، علیه جنبش های رهایی عرب وارد عمل شود. غارت انحصاری ثروت های نفتی منطقه و درهم کوبیدن جنبش رهایی بخش ملی و جلوگیری از تحقق آرمان های ملی و قومی توده های عرب و نیز مشغول کردن کشورهای عربی به خود و ممانعت از تأمین شرایطی که این کشورها بتوانند سلامت خود را بازیابند و منابع و ثروت های خود را به نفع مردم و نیز رشد اجتماعی و اقتصادی به کار گیرند. همچنین مهار کردن کلیه تلاش ها برای تغییرات و دگرگونی در منطقه و کنترل روند رویدادهای آن و تسلیم کردن کلیه کشورهای عربی نسبت به خواست خود و تسلط کامل امپریالیسم بر کل منطقه، هدف این استراتژی است. ضمناً برای این که موجودیت صهیونیستی، نقش راهزن را در قبال جنبش آزادی بخش ملی عرب ایفا کند، هرگونه احتیاجات زندگی را از طرف امپریالیسم در اختیارش گذاشتند تا با قدرت عظیمی که به دست می آورد، به صورت پادگان بزرگی درآمده و مدرن ترین سلاح های تخریبی را نیز برای آن فراهم کرده اند؛ این عمل به منظور سیاست به اصطلاح موازنه اقلیمی صورت گرفته است. (1)

اصول استراتژی صهیونیسم در سال 1897، در اولین کنفرانس صهیونیسم در شهر بال سوئیس به کمک دولت انگلستان طراحی شد. تصمیمات این کنفرانس را پروتکل های بال و یا طرح های بال نام نهاده اند، و به پروتکل های سران صهیون نیز معروف می باشد. برنامه مزبور متضمن مواد زیر بود: (2)

1. تشویق و ترغیب زارعین و صنعت گران به سکونت در فلسطین.

2. تقویت و بزرگداشت اندیشه قومی یهود.

3. به کارگیری طرح های مقدماتی، برای نیل به موافقت دولت ها در زمان مقتضی و در جهت دستیابی به اهداف صهیونیسم.

این استراتژی از همان ابتدا براساس تجاوز به کشورهای همسایه فلسطین یعنی اردن، سوریه و لبنان بنا گذاشته شده است. در ارتباط با اردن، در یادداشتی که سازمان صهیونیسم بین الملل در سوم فوریه سال 1919 خطاب به مجلس اعلای کنفرانس صلح پاریس ارسال داشت، مرزهای شرقی فلسطین بدین شکل مطرح شده بود: (3)

در شرق، خطی به موازات راه آهن حجاز و در غرب آن به خلیج عقبه منتهی می شود.

سپس در این یادداشت اضافه شده بود: (4)

دشت های حاصل خیز واقع در شرق اردن، از دیرینه ترین دوران های تورات، از لحاظ اقتصادی و سیاسی به ارضی واقع در غرب رودخانه مرتبط بوده است.

ژابوتینسکی (5) رهبری یکی از شاخه های صهیونیست در این مورد می گوید: (6)

هدف صهیونیسم سیاسی، تبدیل سرزمین اسرائیل از جمله شرق اردن به یک مکان مشترک المنافع یهودی (کومنلوث) است که دارای حکومت محلی و اکثریت ثابت جمعیتی می باشد.

او همچنین اعلام کرد: (7)

معنی اسکان صهیونیستی آن است که در نهایت به ایجاد یک اکثریت یهودی در فلسطین و شرق اردن منتهی شود. به همین دلیل، این اسکان یک اسکان سریع است که به هیچ وجه یک استعمار عادی نمی باشد، اما در عین حال در نوع خود بی نظیر است.

ژابوتینسکی در تبیین مقاصد (آرمان های) صهیونیست در شرق اردن، در یکی از اشعار خود می گوید: (8)

اردن دو کرانه دارد، این برای ما و آن نیز؛

در ارتباط با لبنان نیز جنبش صهیونیسم از آغاز موجودیت خود، درصدد تحقق رویاهای هرتصل که در کتاب خود به نام ارض جدید - ارض قدیم پیرامون آن سخن گفته بود، همت گماشت.

وی در این کتاب، الحاق مناطق پر آب به قطعه زمینی که مورد هدف تسلط صهیونیست ها برای ایجاد میهن یهودی در آن و تأمین محدوده حیاتی فعالیت های استعماری بود، را خواستار شده بود.

فریشفاسر رعنان (9) در کتاب خود به نام مرزهای امت نقشه های توسعه طلبانه صهیونیسم نسبت به منابع آب مناطق هم مرز فلسطین را چنین خلاصه کرد: (10) چون هدف سازمان صهیونیسم جمع کردن تعداد زیادی از یهودیان در سرزمینی با مساحتی محدود بود، لازم است که پروژه های آبیاری گسترده ای تهیه شود. چون منابع آب در فلسطین محدود است، لذا این پروژه ها توسعه داده می شود، تا زمین های واقع در شمال و شمال شرقی فلسطین را در بر گیرد، تا به منابع اردن و رودخانه لیطانی و برف های حرمون و یرموک متصل شود. به علاوه، چون کشور از لحاظ زغال و نفت فقیر است، لذا در پروژه های صنعتی روی تولید برق که می توان آن را از لیطانی و یرموک تأمین کرد، متکی شد.

ینتائل لورتش (11) مورخ نظامی اسرائیلی هم می گوید: (12)

توجه رهبران صهیونیسم بعد از سال 1948 یک بار دیگر به ایجاد مستعمره های یهودی در مرزهای شمالی لبنان، جلب شد.

در جریان نخستین جنگ اعراب - اسرائیل (1948) نیروهای اسرائیلی به یک موضع لبنانی به نام المالکیه تجاوز کردند. مالکیه دهکده ای است لبنانی، که در دو راهی فلسطین - لبنان در بخش میانی جبهه لبنان واقع است. اسرائیلی ها این موضع را در نوزدهم ماه مه 1948 اشغال کردند.

بعد از سال 1973، لبنان شاهد گسترش دامنه عملیات تجاوزکارانه اسرائیل بود که شامل عملیات کماندویی هوابرد و بمباران هوایی اعماق کشور و تجاوز به مناطق پر جمعیت و بمباران تأسیسات اقتصادی می شود. شدیدترین و برجسته ترین این تجاوزات، همان جنگی است که به جنگ پنجم اعراب و اسرائیل، معروف شد و آن زمانی بود که نیروهای اسرائیلی در ماه مارس 1978، جنوب لبنان تا حومه های لیطانی را اشغال کردند.

در ارتباط با سوریه یعنی جولان مانند جنوب لبنان و کرانه اردن و خود فلسطین، مورد طمع صهیونیسم بوده است. در سال 1921 نویسنده صهیونیست آمریکایی هوراس مئیر گالین در کتاب خود به نام صهیونیسم و سیاست جهانی نوشت: (13)

آینده تمامی فلسطین در چنگ کشوری است که سلطه خود را بر رودخانه های لیطانی و یرموک و سرچشمه های رودخانه اردن گسترش داده باشد.

گلدا مایر (نخست وزیر وقت) طی مصاحبه ای که از رادیو اسرائیل پخش شد، گفت: (14)

جولان، جزء لاینفک سرزمین اسرائیل است.

در 1974/2/24، سه تن از رهبران حزب حاکم کارگر (گلدا مایر، دایان و آلون) در یک گردهم آیی اعلام کردند: (15)

مناطق کوچ نشینی جولان و قنیطره در دست اسرائیل باقی خواهند ماند.

بن گوریون به روشنی بسیار می گوید: (16)

قرار بر این نیست که وضع موجود را حفظ کنیم. ما باید یک دولت پر تحرک، که رو به سوی گسترش دارد، ایجاد نماییم.

در اجرای اهداف استراتژی صهیونیسم، تشکیلات نظامی نقش مهمی را ایفا می کردند. به کارگیری این تشکیلات، علی رغم تصور برخی، به وقایع سال 1948 باز نمی گردد؛ بلکه این مسأله از بدو پیدایش جنبش صهیونیسم بر تفکر و اندیشه استراتژی صهیونیسم غلبه داشت.

تفکر ایجاد نیروی مسلح یهودی به سال 1870 بر می گردد، یعنی سالی که جنبش صهیونیسم، هجوم برای اسکان در فلسطین را به طور جدی آغاز کرد و مهاجمین در مستعمراتی که تشکیل داده بودند، مستقر شدند. سرانجام در سال 1907، اولین نیروی مسلح با نام سازمان پاسداری یهود - هاشومیر تأسیس شد. (17)

1. هاشومیر = نگهبان کوچک

یهودیانی که مستعمره بتاح تکفا را در سال 1878 ایجاد کردند، نخستین طلیعه بهره گیری از سلاح در راستای تحقق اولین طرح از طرح های هجوم برای اسکان بودند. از بزرگ ترین رهبران مجاری صهیونیست، جاشوا استامیر بود که یک نظام ویژه برای نگهبانی شبانه، در تمام مستعمرات وضع کرد، تا بتواند با هجوم های ناگهانی مقابله کند. قابل توجه است که مهاجرین اولیه یهود، و کسانی که بین سال های 1870 تا 1880 مهاجرت کردند، در بسیاری از امور مربوط به زراعت و جنگ بی اطلاع بودند و اعراب آن ها را اولاد مردار نام نهادند. در واقع بخش عظیمی از آن ها، تنها با انگیزه های مذهبی به اقامت در فلسطین تشویق شده بودند.

در مستعمره شجره در جلیل، حرکت صهیونیسم با عزیمت بن گورین و یا ارتش به آنجا، شکل گرفت. (18)

وجوه مختلف ایدئولوژی هاشومیر در ضمن پیشنهاداتی در سال 1912 به عنوان شیوه حمایت از بیشوف، براساس نکات زیر اعلام شد: (19)

1.نقش هاشومیر، تنها افزایش حمایت مادی از مستعمرات یهودی نبود، بلکه باید در جهت بالا بردن حس تکلیف در زمینه دفاع از خود، از فرد فرد ساکنین آن، تلاش کند.

2. گسترش هسته های نظامی که قادر به توسعه حوزه وظایف دفاعی از جامعه یهود باشد.

3. هاشومیر می بایست حق نظارت و سرپرستی بر دفاع از جامعه یهودی در فلسطین را به خود اختصاص دهد.

4. بنا به دلایل فوق الذکر، بر هاشومیر لازم است که همچون یک نیروی مسلح حرفه ای در دفاع از بیشوف عمل کند.

در جنگ جهانی اول، بریتانیا یک تیپ یهودی تشکیل داد. گردان های 38 (اولین نیروی جنگی یهود)، 39 و 40 در این جنگ شرکت کردند. تعداد نفرات آن در سال 1919 بالغ بر 5000 سرباز بود، آن ها پرچم صهیونیستی را برافراشته و سرود صهیونیستی می خواندند.

می توان گفت که از ابتدای قرن بیستم، تلاش های نظامی صهیونیست ها، همگام و مقارن با تحرکات دیپلماتیک آنان بود و این حقیقت به هنگام جنگ جهانی اول به روشنی آشکار شد. در طی سال های جنگ، صهیونیست ها توانستند نخستین سپاه یهودی را تشکیل دهند که در آخرین مرحله لشکرکشی به فلسطین به طور جنبی با نیروهای آلن بی همکاری کرد. این سپاه مرکب از داوطلبانی از یهودی های انگلیس، آمریکا و فلسطین و به صورت گردان هایی سازمان یافته بود. (20)

2. هاگانا

هاگانا پس از انحلال هاشومیر در ماه مه 1920 - که دیگر قادر به کنترل تهاجمات اعراب نبود - تشکیل شد. از این رو، ولادیمیر ژابوتینسکی از دسامبر 1919 درصدد تشکیل نیرویی نظامی بر آمد که بعدها به هاگانا (یا نیروهای دفاع) - معروف شد. هاگانا متشکل از باقیمانده داوطلبان یهودی عضو گردان های مزبور بود. در آن هنگام، مقاومت مردم فلسطین آغاز شد، زیرا گروهی از چریک های فلسطینی به چهار مستعمره یهودی نشین در الجلیل علیا - یعنی المطله، تل الحی، الحمرا و کفر جلعاد - یورش بردند. به علاوه آنان حملات دیگری را نیز انجام دادند که در اثر آن ده ها تن از صهیونیست ها کشته شدند. به این ترتیب، ناآرامی در وهله اول ماهیتی سیاسی به خود گرفت، چون اغراض صهیونیستی در فلسطین در حال آشکار شدن بود.

صهیونیست ها عقیده داشتند که یهودی های برای تحقق اهداف صهیونیسم باید سلاح به دست گیرند. به همین خاطر، آنان درصدد تبلیغ مرام خود در میان جوانان یهودی فلسطین بر آمدند. (21)

در سال 1936، حکومت قیمومت در فلسطین (انگلستان)، برخی از اعضای هاگانا را در نیروی پلیس فلسطین، به کار گرفته و آن ها را مسلح کرد. در آغاز جنگ جهانی دوم، تعداد یهودیان آموزش دیده صهیونیست در فلسطین، نزدیک به 15000 نفر بود. در طول این جنگ ها، هاگانا با فرماندهی خاورمیانه ای بریتانیا به یک پیمان مشترک دست یافت که متضمن تجهیز گروه های هاگانا با سلاح و آموزش جنگ های چریکی به آنان بود. حکومت بریتانیا در منطقه جردیه در جنوب شرقی حیفا، یک مدرسه آموزش سری ایجاد کرد کاپیتان اوردی ونگیت که افسر احتیاط بریتانیا بود با افسران اطلاعات هاگانا، در زمینه تشکیل دسته های ویژه شبانه، معروف به (S. N. S) همکاری کرد. این تشکیلات وظیفه آموزش جوانان فلسطین را برای ویران ساختن مراکز مقاومت عربی و تأسیس هسته های ارتش یهود برعهده داشت. در میان تعداد بسیاری از داوطلبین و نگیت که بعدها افسران عالی رتبه ارتش دفاع اسرائیل شدند، چهره هایی چون ژنرال موشه دایان وزیر سابق دفاع و ایگال آلون، وزیر خارجه اسرائیل دیده می شوند. (22)

بن گورین در سپتامبر 1938 خواهان یک سلسله تغییرات در استراتژی هاگانا شد و درخواست های زیر را از رهبران هاگانا مطرح کرد: (23)

1. پرهیز از حالت دفاع ثابت و انتقال به حالت مقابله با دشمن در دورترین اهداف و نزدیک ترین مکان ها نسبت به پایگاه های او.

2. تشکیل ارتشی که بتواند در مقابل ارتش های نظامی عربی، مقاومت کند.

3. ایجاد کارخانه اسلحه سازی بهتر نسبت به تشکیلات نامناسب کنونی.

4. دستیابی به سلاح سنگین.

در ضمن جامعه جاسوسی اسرائیل در دهه 1930 توسط چند تن از داوطلبان متعهدی که برای شبه نظامیان هاگانا در فلسطین تحت قیمومت بریتانیا فعالیت می کردند، تشکیل شد. امروزه روی هم رفته شاخه جاسوسی نیروهای نظامی اسرائیل (امان (24) = مخفف عبارت عبری شاخه های اطلاعات و جاسوسی نظامی )، موساد و شین بت هزاران تن را در استخدام دارند و سالانه صدها میلیون دلار را صرف دفاع اسرائیل در برابر دشمنان کرده، بر اسرار آنان دست یافته و در مقام های آن ها رخنه می کنند. (25)

3. پالماخ

اندیشه ایجاد یک نیروی ضربت برای هاگانا در نخستین سال های جنگ جهانی دوم با نام پالماخ پدید آمد. پالماخ علامت اختصاری کلماتی و به معنی اقدام مستقل یا با همکاری متفقین و براساس شرایط متغیر است. این اقدام پیش از تصمیم متفقین در لشکرکشی به سوریه و لبنان در اوت 1941 صورت گرفت. (26) در واقع از تشکیل پالماخ، دو هدف پی گیری می شد: (27)

1. تهاجم وسیع بر ضد اعراب در پایگاه هایشان.

2. آمادگی برای همکاری با نیروهای بریتانیا، بر ضد نیروهای آلمانی که مصر را در آن زمان تهدید می کرد.

پالماخ پس از تشکیل در سال 1941، شامل 1/300 تن بود که آموزش های کوتاه مدت جنگ چریکی را گذرانده بودند. هر یگانی به واحدهای کوچک تر تقسیم شد که گاه به 2 یا 3 نفر می رسید. همکاری با انگلیسی ها، امتیاز گذراندن آموزش های بهتر و در شرایطی بهتر از شرایط نیروهای ونگیت به هنگام انقلاب بزرگ فلسطین را در اختیار پالماخ قرار داد. آموزش دهندگان پالماخ از یهودی ها و انگلیسی های متخصص در عملیات تخریب، جنگ چریکی و جاسوسی بودند. همچنین ضرورت آمادگی برای برخورد با آلمانی ها در فلسطین، فرصت بازنگری و آموزش طبق پیشرفته ترین روش ها را برای فرماندهان پالماخ فراهم آورد. تعداد نفرات پالماخ افزایش یافت، به طوری که شامل چند هزار جوان یهودی در فلسطین شد که از طریق کیبوتص ها جذب شده بودند. کیبوتص ها به هماهنگی دفاتر مرکزی هاگانا، سهیمه هایی منظم به پالماخ، دیگر شهرک های زراعی، تجمع های جوانان سوسیالیست که اساساً مستقر در شهرها بودند و جاد ناع - جوانان 13 تا 18 ساله هاگانا - ارائه می کردند.

در واقع، پالماخ اهرم آژانس یهود برای تحمیل پیشنهاد تشکیل سپاه مستقل یهودی بود. آژانس یهود در نظر داشت که این سپاه، عملیات دفاع از فلسطین را به هنگام جنگ جهانی دوم به عهده بگیرد و سپس به ارتش منظم یهودی که دولت قیمومت موجودیت آن را به رسمیت می شناسد، تبدیل شود. در طول سال های جنگ، وایزمن برای کسب موافقت انگلیس با تشکیل یگان های یهودی که نماینده رسمی ملت یهود در سایه پرچم صهیونیسم باشند، تلاش کرد. (28) سه تن از افسران پالماخ تا سال 1970 به سمت ریاست ستاد مشترک دست یافتند:

موشه دایان (1957-1953)؛ اسحاق رابین (1967-1963) و حاییم بارلو (1971-1968)

قابل ذکر است که سه تن از افسران دیگر پالماخ نیز به عضویت وزارت جنگ که در ژوئن 1967 تشکیل شد در آمدند:

موشه دایان (وزیر دفاع)، ایگال آلون (وزیر کار)، موشه کارمیل (وزارت ترابری) و همچنین اسرائیل جالیلی (وزارت تبلیغات) که یکی از مؤسسین پالماخ و رئیس سابق ستاد هاگانا بود. (29)

4. ایرگون

ولادیمیر ژابوتینسکی بنیان گذار تهدید و تروریسم صهیونیستی در فلسطین در سال 1937، سازمان ایرگون را بنیان نهاد. دیوید رازن و ابراهام اشترن، وی را در تهیه و انجام طرح های تروریستی سازمان مزبور، مساعدت کردند. اشترن همان کسی است که بعدها، سازمان اشترن را تأسیس کرد. آرم سازمان ایرگون یک دست برافراشته بود که سر نیزه ای را نگاه می داشت و بر روی آن نوشته شده بود، تنها از این طریق . عملکرد ایرگون در ابتدای امر، به کوچ یهود از اروپای غربی به سوی فلسطین، منحصر می شد. پس از آن، سازمان به تنظیم صفوف خویش پرداخته، اعضای خود را تحت یک آموزش شش ماهه قرار داد. در پایان هر دوره آموزش، امتحان دقیقی در مورد نحوه استفاده از سلاح و ابزارآلات جنگی به عمل می آمد و در صورت قبولی، عضو قسم یاد می کرد که همواره در راه رهایی و مبارزه در جهت ایجاد دولت یهودی به سازمان وفادار بماند. پس از مرگ ژابوتینسکی، رهبری سازمان به دست مناخیم بگین، وکیل مجاری الاصل افتاد. وی تا قبل از اعلام تقسیم سه هزار عضو مجهز به سلاح، هرگز از اصول این سازمان تجاوز نکرده بود. از خصوصیات ویژه این سازمان، شعبه سری اطلاعات آن است با نام گروه سیاه . گروه مزبور به اعمال تروریستی، تخریب، ویرانگری و ایجاد رعب و وحشت معروف شد. در این زمینه مهندسین فنی فارغ التحصیل از دانشگاه های اروپایی نیز، به همکاری می پرداختند. (30)

صهیونیست ها، در طول جنگ جهانی دوم به نتایج بسیاری دست یافتند. متفقین، جوانان یهود را تحت آموزش های نظامی قرار می دادند. به طوری که در این میان، 16 هزار مرد و 5 هزار زن تحت آموزش قرار گرفتند. در اوت 1944 تنها 23/500 نفر از یهودیان در صفوف ارتش بریتانیا حضور داشتند و گروه های دیگری از آن ها نیز زیر پرچم صهیونیسم در جبهه های اروپا جنگیدند. همچنین گروه های متعددی نیز در کنار ارتش، در عراق و سوریه وارد نبرد شدند. 

با بررسی استراتژی صهیونیسم، از کنفرانس بال (1897) تا حال، به چند مسأله مهم می توان پی برد:

1. انجام عملیات نظامی محدود و یا گسترده علیه غیر نظامیان ساکن در طول خط آتش بس، و به خصوص در اراضی فلسطینی ساحل غربی (رود اردن) و نوار غزه که در آن ایام به ترتیب اولی تحت کنترل اردن و دومی تحت کنترل مصر بود. هدف از عملیات نظامی مزبور دو چیز بود: یکی، ارعاب مردم (عرب فلسطینی)، و دیگری، ایجاد یک بی ثباتی دایمی از طریق تشدید تنش های موجود میان حکومت های عرب و مردمی که احساس می کردند در مقابل تجاوزات اسرائیل به حد کافی از ایشان حمایت نمی شود.

2. انجام عملیات نظامی علیه تأسیسات نظامی اعراب در نواحی مرزی، به قصد تخریب و تضعیف روحیه ارتش های آنان و تشدید بی ثباتی رژیم های عرب از درون تشکیلات نظامی این رژیم ها.

3. انجام عملیات تروریستی و خرابکارانه مخفی در عمق سرزمین های عربی، به منظور جاسوسی و یا ایجاد رعب و تشنج و بی ثباتی.

4. تصرف اراضی جدید از طریق جنگ به منظور تبدیل اسرائیل به یک قدرت بزرگ منطقه ای.

5. تلاش های سیاسی و نظامی به منظور از میان بردن تمامی دعاوی حاکمیت و مالکیت اعراب فلسطینی بر فلسطین، از طریق پراکنده ساختن آوارگان فلسطینی و وا داشتن آنان به کوچ به نقاط دور دست جهان عرب و یا کشورهای دیگر.

6. انجام عملیات خرابکاری و براندازی به منظور تجزیه جهان عرب، درهم شکستن نهضت ملی (یا قومی) عرب، و به قدرت رساندن رژیم های عروسکی و دست نشانده ای که با تبدیل اسرائیل به قدرت بزرگ منطقه، همدلی و همراهی کنند. (32)

7. صهیونیسم، تنها در سایه حمایت یک دولت بزرگ می تواند به فعالیت و تحقق اهداف خویش، بپردازد.

صهیونیسم در ابتدای امر از دولت عثمانی که بر فلسطین حاکم بود استمداد جست. سپس به آغوش بریتانیا که قیمومت بر فلسطین را دارا بود، پناه برد. و با افول خورشید بریتانیا، به تقویت روابط با آمریکا، به عنوان یکی از قوی ترین دول جهان پرداخت.

8. استراتژی صهیونیسم در واقع بخشی از استراتژی خاورمیانه ای استعمار غرب و بعد از جنگ جهانی دوم، امپریالیسم آمریکا و وسیله ای باز دارنده در دست سیاست ایالات متحده آمریکا است. علاوه بر آن، صهیونیسم چهره جدید استعمار غرب می باشد.

9. سازمان نظامی صهیونیسم در اجرای اهداف استراتژی امپریالیسم، از اهمیت بالایی برخوردار است. به کارگیری این سازمان، تنها نتیجه وقایع سال 1948 نبوده و از آغاز پیدایش جنبش صهیونیسم بر اندیشه آنان مسلط بوده است.

10. ایجاد فتنه و تفرقه در میان کشورهای عربی از طریق اشاعه شعارهای قومی و بهره برداری مناسب از آن و همچنین ایجاد تشکیلات حزبی به منظور ایجاد تفرقه در صفوف آن ها. ویرانی لبنان نیز بخشی از این طرح استعماری - صهیونیستی است. طرح مزبور چند هدف را دنبال می کند: الف. فلج کردن جبهه شرقی (از طریق اشغال سوریه و منحرف ساختن توجه آن، به حوادث لبنان و در نتیجه دوری تدریجی این کشور از صحنه اصلی درگیری با اسرائیل).

ب. طرح درگیری لبنان، به عنوان یک نزاع فرقه ای، بین مسیحیان و مسلمان، تا درگیری های مشابهی در سایر دول عربی صورت گیرد.

ج. اثبات این ادعا به جهان، که درخواست های سازمان آزادی بخش فلسطین درباره ایجاد یک ملت دولت غیر مذهبی در فلسطین، که دربرگیرنده اعراب و یهود باشد، امری غیرممکن است.

د. از بین بردن مقاومت فلسطین در لبنان از طریق ایجاد درگیری با حکومت لبنان و سوریه. (33)

در نهایت از سال 1897 تاکنون، تبلیغات، سنگ بنای استراتژی صهیونیسم را تشکیل می دهد. رژیم صهیونیستی خوب درک می کند که سرنوشتش تا حد زیادی مدیون حمایت جهان غرب از این رژیم است، چون شناسایی بین المللی، به تنهایی موجودیت این رژیم را در خارج تضمین نمی کند. بدین منظور، صهیونیسم به این نتیجه رسید که باید در نزد افکار عمومی غرب، این احساس را ایجاد کند که امنیت منافع غرب و پیشرفت آن، تا حد زیادی با بقای رژیم صهیونیستی و حفاظت از آن مرتبط است. رژیم صهیونیستی در این تلاش خود بسیار موفق بود، زیرا صهیونیسم توانست این باور را در نزد غرب به وجود آورد که می تواند از امکانات عظیمی که در اختیار دارد، بهره برداری مطلوب به عمل آورند. صهیونیسم تلاش می کند تا به نحو مطلوبی از تبلیغات در جهان غرب با کمک خود دولت های غربی در جهت ارائه یک تصویر مطلوب از خود و وارونه ساختن حقایق به شکلی که متناسب با دیدگاه ها و اهداف صهیونیسم و امپریالیسم باشد، بهره برداری و استفاده کند. صهیونیسم با استفاده از محافل تبلیغاتی پر قدرت، موفق شده است تا اقدامات نیروهای صهیونیستی بر ضد مردم بی دفاع فلسطین را به عنوان از خود به تصویر کشد، نه به عنوان یک اقدام تجاوزکارانه که مقاومت فلسطینی ها را مشروع می سازد.

تبلیغات صهیونیسم تلاش کرده است تا به تحکیم و تقویت این مقوله اساسی بپردازد که در این منطقه، برای غرب کسی بهتر از خود غرب نیست. این در وجود دولتی چون رژیم صهیونیستی تجسم می یابد؛ دولتی که از آغاز بر کشورهای غربی تکیه کرده و به دفاع از منافع آن ها در این منطقه پرداخته است. او گفته است:

باقی ماندن رژیم صهیونیستی به عنوان یک قدرت بازدارنده غربی و دفاع از منافع غرب، یک مسأله بسیار مهم برای دفاع از اروپا و در دراز مدت، دفاع از امنیت ایالات متده آمریکا به حساب می آید.

تحریک افکار عمومی جهان بر ضد اعراب و زشت جلوه دادن تصویر آن ها و وارونه ساختن حقایق مربوط به مسأله فلسطین؛ با عنایت قابل ملاحظه ای از سوی مسئولین اسرائیلی، سیاست مداران و آکادمی ها، طراحی و تدوین می شود. پروفسور بنیامین عزار می گوید:

القای این نکته تحکیم دیدگاه ها و مفاهیمی خواهد شد که بر این نکته بنا شده اند که کشورهای عربی می خواهند اسرائیل را نابود سازند و آن را از روی زمین محو کنند.

این مسأله ای است که ما باید با استفاده از تمامی ابزارهایی که در اختیار داریم، تلاش کنیم تا مردم و افکار عمومی را نسبت به آن متقاعد کنیم، زیرا این امر از مصالح عالی ما به حساب می آید.

تبلیغات صهیونیسم در این راستا، از تکنولوژی پیشرفته تبلیغاتی که از حمایت و تأیید رسمی غرب - به ویژه ایالات متحده آمریکا - برخوردار است، کمک می گیرد. به عنوان مثال، این سخن جورج بوش پسر که شارون مرد صلح است! جز یک تبلیغ رسمی برای توجیه جنایات شارون چه می تواند باشد؟ (34)

پی نوشت ها:

1. مؤسسه الارض ویژه مطالعات فلسطینی، استراتژی صهیونیسم در منطقه عربی و کشورهای همجوار آن، ص 14.

2. غازی اسماعیل ربابعه، استراتژی اسرائیل (1967-1948)، ص 19.

3. مؤسسه الارض ویژه مطالعات فلسطینی، استراتژی صهیونیسم در منطقه عربی و کشورهای همجوار آن، ص 20.

4. همان.

5. Jaboutinski

6. مؤسسه الارض ویژه مطالعات فلسطینی، استراتژی صهیونیسم در منطقه عربی و کشورهای همجوار آن، ص 24.

7. همان.

8. همان، ص 25.

9. freshfaser ranan

10. مؤسسه الارض ویژه مطالعات فلسطینی، استراتژی صهیونیسم در منطقه عربی و کشورهای همجوار آن، ص 50.

11. Yentail Loritsh

12. مؤسسه الارض ویژه مطالعات فلسطینی، استراتژی صهیونیسم در منطقه عربی و کشورهای همجوار آن، ص 57.

13. همان، ص 79.

14. همان، ص 91.

15. همان، ص 92.

16. روژه گارودی، تاریخ یک ارتداد، ص 188.

17. غازی اسماعیل ربابعه، استراتژی اسرائیل (1967-1948)، ص 43.

18. همان، ص 44.

19. همان، ص 45.

20. سلیم محمد عبدالرووف، آژانس یهود، ص 500.

21. همان، ص 500.

22. غازی اسماعیل ربابعه، استراتژی اسرائیل (1967-1948)، صص 48-47.

23. همان، ص 49.

24. AMAN

25. یان بلک - بنی موریس، جنگ های نهانی اسرائیل، ص 14.

26. سلیم محمد عبدالرووف، آژانس یهود، ص 513.

27. غازی اسماعیل ربابعه، استراتژی اسرائیل (1967-1948)، ص 49.

28. سلیم محمد عبدالرووف، آژانس یهود، ص 514.

29. غازی اسماعیل ربابعه، استراتژی اسرائیل (1967-1948)، ص 51.

30. همان، صص 52-51.

31. همان، ص 54.

32. لیویا رو کاچ: تروریسم مقدس اسرائیل، ترجمه مرتضی اسعدی، صص 37-36.

33. غازی اسماعیل ربابعه، استراتژی اسرائیل (1967-1948)، صص 236-235 و 239.

34. سایت مرکز تبلیغات فلسطین، نقش تبلیغات در استراتژی صهیونیسم ، روزنامه اطلاعات، شنبه 19 اردیبهشت 1383.

منبع مقاله :

شیخ نوری، محمدامیر؛ (1388)، صهیونیسم و نقد تاریخ نگاری معاصر غرب، تهران: سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، چاپ اول


منبع: وب سایت rasekhoon.net

 

توجه : این مقاله توسط سیستم نرم افزاری واحد های وب سایت گردآوری شده است و تبیان زنجان ادعای مالکیت این محتوا را نداشته و صرفاً جهت ارتقای سواد عمومی منتشر گردیده است .تبیان زنجان یک وب سایت عمومی اطلاع رسانی میباشد. در صورتی که تولید کننده اصلی این محتوا میباشید و مایل نیستید در وب سایت تبیان زنجان این مطلب در دسترس عموم قرار گیرد لطفا از لینک ' ارسال گزارش ' زیر نسبت به ارسال درخواست خود اقدام فرمایید .
ارسال گزارش
آرشیو های مرتبط : یهود , صهیونیست , فلسطین ,
  

12345
 
0 نفر به اين مطلب راي داده اند
میزان متوسط :0.0 از 5

اين مطلب تا چه ميزان مورد قبول شما واقع شد ؟
 نام و نام خانوادگی : 
آدرس Email :             
کد درون تصویر را وارد نمایید                       
 
 12345 
ضعيفعــالی
ضمن تشکر از توجه شما به این مطلب , نظرات سازنده شما در هر مطلب را صمیمانه ارج نهاده و آنرا به عنوان مرجعی قابل اعتماد جهت پیشرفت و ترقی اطلاع رسانی در فضای گفتمانی مناسب , می دانیم و اميد داريم بتوانيم از حسن نظر شما در راستاي افزايش سطح ارائه محتوا و خدمت رساني بهره گيريم.
نظر شما پس از بررسی توسط بخش محتوا, قابل روئیت برای عموم خواهدبود .
(توجه: تایید نظرات به معنی قبول و یا تایید محتوای آن  از سوی تبیان زنجان نمی باشد )

 
 

184558
© 2004-2009 Tebyan. The content is copyrighted to Tebyan Cultural and Information center and may not be reproduced on other websites.