مسابقه دین و اندیشه خانه قرآن باشگاه کاربران جامعه ورزشی خانواده خوشبخت دنیای کودکان آشپزی و تغذیه موبایل دانش و تکنولوژی مجله سلامت سیاست گردشگری
دنیای عکس و عکاسی اقتصاد زنان ادبیات هــنر سینما و تلویزیون بزرگان و مشاهیر مهدویت سرگرمی دانلود نرم افزار مرکز کتاب پایگاه ها جستجو روابط عمومی مقالات
   
صفحه اصلی وب سایت فید مطالب وب سایت عضویت رایگان در وب سایت جستجو در وب سایت سوالات رایج نقشه وب سایت درباره ما تماس با ما  
حتما ببنید
افزایش اعتماد به نفس با چهار هفته تمرین
می‌خواهم کارآفرین شوم
نكات كليدي موفقيت در بازاريابي
ریا و باطل شدن اعمال
اخلاق در روابط عمومی
تاثیر مثبت انديشی در موفقیت و زندگی
هیات مذهبی بعنوان نهاد اجتماعی
كسب و كار الكترونيك
دقت کردید ؟؟
http://news.tebyan-zn.ir/
/News-Article/News_agency/public_relation_tebyan/2012/1/11/48585.html
/Voting/public_opinion/default.html
/archive/Religion_Thoughts/the_infallibles_family/god_messengers/Muhammad_prophet/0/10/default.html
/photo-gallery/archive/17/135/276/0/30/default.html
/archive/photography/0/10/default.html
/ItMatchOnline.html
/Directory/Free-Web-Submission.html
جدیدترین مطالب این بخش

ساحت های تعلیم و تربیت اسلامی (2)
اول، از آنجا که هر انسان، شخصیت واحدی دارد، ساحت های مختلف وجود او از یکدیگر کاملاً جدا نیستند، بلک...

تواضع، کامل ترین رفتار اجتماعی (1)
تواضع که در فارسی به فروتنی ترجمه شده، یکی از خصوصیات و صفات عالی انسانی است که آثار آن در ارتباط ا...

ارسال مطالب به دوستان
send to freinds ارسال مطلب برای استفاده سایر دوستان

عنوان مطلب : این دیوارهای مهربان...
 
 برای ارسال این مطلب به دوستتان لطفا منو های زبر را بدقت تکمیل و دکمه ارسال را کلیک نمایید

 
 
 
 
  
دریافت رایگان (کلیک کنید)
ارسال دعوتنامه (کلیک کنید)
بازدید ها :   1940   بازدید   
تاریخ درج مطلب  30/10/1394
تغییر اندازه متن:  افزایش اندازه فونت متن    کاهش اندازه فونت متن
  چاپ این مطلب  

این دیوارهای مهربان...

این دیوارهای مهربان... واحد جامعه تبیان زنجان-

 

 

آن بیرون یعنی در جامعه هزاران بیمار بی بضاعت و لشکر میلیونی بیکاران وجود دارند که با این متن ها گرم نمی شوند. گاهی اما به اندازه همان لباسی که روی یک دیوار می آویزیم اندکی گرما زیر پوست جهان سرد بیرون می رود.

پاییز امسال از میان خبرهای انبوهی که حجم سنگینی از غم را در پیاله چشم های آدم خالی می کند و یادآور می شود که انگار وزن و سهم شر در این عالم بیشتر از وزن خیر است و نیمه تاریک آدمی مثل یک جنگجو از تصرفات در آن نیمه خیر دست نمی کشد و قصد دارد از مساحت آن نیمه خوب بکاهد، خبر از دیوارهایی رسید که داشتند در شهرهای مختلف کشور جان می گرفتند و شهر ها آرام آرام به این سلسله می پیوستند.

دیوار بار معنایی و تداعی مثبتی ندارد. آدم را یاد خیلی چیزها می اندازد ازجمله مانع و سرما، یاد آن شعر معروف اخوان ثالث وقتی از شکست و مرگ مهربانی حرف می زند: سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت / سر ها در گریبان است / کسی سر برنیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را / نگه جز پیش پا را دید، نتواند / که ره تاریک و لغزان است / وگر دست محبت سوی کس یازی / به اکراه آورد دست از بغل بیرون / که سرما سخت سوزان است / نفس، کز گرمگاه سینه می آید برون، ابری شود تاریک / چو دیوار ایستد در پیش چشمانت نفس که لطیف ترین جزء از وجود آدمی است در سرما می تواند چنان منجمد شود که مثل دیوار در برابرت بایستد.

اما آدمی نشان داده است که می تواند گاهی از همه این تعاریف و تداعی ها عبور کند. رفتار آدم ها گاهی علیه تداعی هاست، مثل وقتی که پاییز امسال ناگهان با پدیده دیوار مهربانی ها روبه رو شدیم.

اما اولین خبرهایی که آذرماه امسال درباره این دیوار منتشر شد، مربوط به مشهد و شیراز بود. گرچه روایت های دیگری هم در این باره وجود دارد. با این همه گفته می شود کسانی از اهالی این دو شهر، اولین چراغ ها را روشن کرده اند.

اما سایت ها و خبرگزاری ها همان روز ها درباره ایده ای قابل توجه در آستانه زمستان و آغاز فصل سرما نوشتند: عده ای جوان نا شناس دیواری با نام مهربانی در شیراز ایجاد کرده اند تا مردم لباس های بلااستفاده شان را آنجا بیاویزند و فقرا بدون واسطه آن ها را بردارند.

آن ها دیوار یکی از خانه های خیابان قدمگاه شیراز را رنگ زده، رویش چوب لباسی گذاشته و در کنار آن نوشته اند: نیاز نداری بذار، نیاز داری بردار.

اما این قطار در ایستگاه مشهد و شیراز متوقف نماند. طولی نکشید که شهرهای بسیاری در کشور از تهران و تبریز و کرج تا اصفهان و کرمانشاه و ارومیه و کازرون و شهرهای بزرگ و کوچک دیگر به این قطار پیوستند و در کمتر از دو هفته دیوار مهربانی به رسانه های بین المللی رسید.

از سی ان ان تا دویچه وله فارسی، از هفته نامه اشپیگل تا دیلی تلگراف، از بی بی سی فارسی تا روزنامه های ایتالیا و دیگر رسانه ها ذوق زدگی خود را از آنچه این روز ها در ایران اتفاق می افتاد پنهان نمی کردند.

همچنان که دویچه وله در این باره نوشت: این حرکت، حرکتی است که به نوعی خودجوش و خلاقانه است، یعنی از سوی مردم دارد اجرا می شود و به همین دلیل می تواند تأثیرگذاری بیشتری بر اقشار مختلف جامعه داشته باشد. کسی به درستی نمی داند از کجا و دقیقا از کی شروع شد.

ظاهرا مردی در مشهد در محله ثروتمندنشین ملک آباد، بلوار سجاد اولین کسی بوده که دیوار خانه اش را اختصاص داده به پخش مهربانی.

این مرد که نه می خواهد نامی از او برده شود و نه شغلش علنی شود، می گوید: چند ایده شبیه به این را در اینترنت دیده بودم. در استرالیا مردم در یک روز مشخص وسایلی را که نیاز نداشتند پشت در می گذاشتند، بادبادکی بزرگ هم هوا می کردند تا مردم شهر بفهمند در آن خانه دارد کار خیر انجام می شود.

عکس دیگری هم دیدم که مربوط به استان گیلان بود. جایی را مشخص کرده بودند که مردم لباس های اضافی شان را می گذاشتند تا هرکس که لازم دارد بردارد. شنیدم در تهران هم یخچالی گذاشته اند و مردم داخلش خوراکی و غذا می گذارند.

اما آن مرد مشهدی که مبدع این حرکت بود نکته جالبی را هم لابه لای حرف هایش مطرح کرده بود: روزهای اول نگران بودم کسانی بیایند و همه لباس ها را بردارند و بروند ولی این اتفاق نیفتاد.

من به چشم خودم دیدم یک نفر دو دست کت و شلوار کاور کشیده و تقریبا نو را به این جالباسی آویزان کرد. کت وشلوار ها را از خشکشویی آورده بود. بعد از این اتفاق یک نفر آمد و چند تا لباس بچگانه برداشت و رفت، یعنی اصلا و ابدا دست به کت و شلوار ها نزد.

لایه های زیرین تر رفتارهای خیرخواهانه کجاست؟

با همه حواشی ای که <دیوار مهربانی> و طرح های مشابه می تواند داشته باشد اما آیا آثار و تبعات ذهنی روانی و اجتماعی مثبت این حرکت ها قابل چشم پوشی است؟ فضا دادن به این حرکت ها مثل فضا دادن به یک جنین برای رشد، نوعی حس امنیت درونی را در جامعه ایجاد نمی کند؟ گارد آدم ها را باز نمی کند که دیگر چنین قاطعانه نگویند:<هوا دلگیر، در ها بسته، سر ها در گریبان، دست ها پنهان / نفس ها ابر، دل ها خسته و غمگین /درختان اسکلتهای بلور آجین / زمین دلمرده، سقف آسمان کوتاه / غبار آلوده مهر و ماه / زمستان است.>

فرق می کند که در رسانه از روزنامه بگیرید تا تلویزیون و رسانه های مجازی هر روز خبرهایی از قتل و کیف قاپی بشنوی یا اینکه سلسله ای از خبر ها را پشت سر هم بشنوی که مثلا در شهرهای ایران، دیوار مهربانی راه افتاده است یا اینکه در فلان شهر با بارش برف یک گروه پاکسازی طبیعت، ظرف های گندم را لابلای شاخه های درختان گذاشته اند یا در شهری دیگر یخچال هایی در برخی از نقاط شهر تعبیه شده تا تهیدست ها به چند وعده غذای روزانه دسترسی داشته باشند. این فاصله فقط فاصله وحشتناک دو خبر نیست، فاصله غریب میان دو تعریف از آدمی است.

اگرچه ظاهرا ماحصل دیوار مهربانی ممکن است پوشاندن لباسی گرم بر تن آدم هایی باشد که قدرت خرید لباس برای خود ندارند یا ماحصل نصب ظروف گندم روی شاخه درختان سیر شدن چند پرنده باشد اما این رویی ترین لایه این اقدام است.

در واقع لایه زیرین این حرکت، تعریف تازه ای است که از انسان به دست ما می دهد و به ما یادآور می شود پس می توان در شهری که فکر می کنیم همه دنبال منافع خودشان هستند و می خواهند از هر راه ممکن و ناممکن به آن مطلوب های شخصی برسند حتی اگر به قیمت دور زدن قانون باشد آدم هایی را دید که به فکر دیگران هستند و به نیاز ها و نارسایی های آن ها می اندیشند.

ما نیمه دیگری را نادیده می گیریم، شاید برای اینکه آن را بدیهی می پنداریم یا شاید برای اینکه نیازی به گفتن آنها نمی بینیم چون مشکلی نیست که برای حل کردن در کانون توجه قرار گیرد.

انگار یادمان رفته خیلی از نیکی ها و مهربانی ها هرچقدر هم بدیهی باشد باید گفته شود تا دیده شود و الگوبرداری شود و دست کم تصویری واقعی تر از مردم به دست دهد. مردمی که به وقتش مهربانی شان مثال زدنی است اما در غیاب این رفتارها یا انعکاس ندادن آنها، تصاویر خشن اجازه دیده شدن واقعیت ها را می گیرد و تصویری از جامعه ای نه چندان قابل اتکا و اعتماد به ما می دهد.

آن ها که بر دیوار مهربانی حاشیه زدند

بازتاب این خبر در فضای مجازی هم حاشیه های جالب توجهی داشت. یکی از پررنگ ترین حاشیه ها، جدال ها و دعواهای کاربران درباره این موضوع بود که این دیوار اولین بار از کدام شهر جان گرفته است.

برخی از کاربران سرسختانه در کامنت هایشان توان قابل توجهی را صرف این موضوع کرده بودند که دیوار مهربانی از شهر آن ها آغاز شده است و بعد سایر شهر ها به این حرکت پیوسته اند.

برخی از کاربران با نوع اظهارنظر هایشان طرح را تحقیر می کردند از عوض کردن نام این دیوار به نام<دیوار گدایی> تا خاطرنشان کردن این موضوع که این طرح باعث فقیرپروری می شود و بهتر است به جای ماهی به ملت ماهیگیری یاد داد. الصاق واژه کپی برداری از شهرهای اروپایی حاشیه دیگری بود که در فضای مجازی بازتاب داشت.

اینکه دیوار مهربانی چیز تازه ای نیست و سال هاست مشابه هایش در اروپا و امریکا انجام می شود. برخی، این وسط نگران تبعات بهداشتی دیوار مهربانی بودند و می گفتند که این کار ممکن است مخاطرات بهداشتی بالایی داشته باشد.

بعضی ها هم البته مشفقانه تر به موضوع نگاه می کردند و حتی می خواستند این ایده ها در سطحی وسیع تر و به گونه ای خلاقانه تر دنبال شود: اگر جوانان بیکار هر استان یارانه هر ماه شان را یک جا جمع کنند و دو نفر آدم شیر پاک خورده مسئولیتش را در دست بگیرد، مثلا در هر استان ۲۰ هزار نفر شرکت کنند، جمع یارانه هر ماه آن ها می شود تقریبا یک میلیارد تومان و در یک سال ۱۲ میلیارد تومان.

از همان ماه اول می شود با سرمایه گذاری برای اعضا اشتغال ایجاد کرد و با جمع شدن یارانه ها و سود حاصل از اشتغال در ماه های بعد می توان برای همه اعضا شغل و پس انداز و سرمایه فراهم کرد.

ما چقدر شخصیت هضم و جذب مهربانی را داریم؟

یکی از نکاتی که در همین فضا از سوی مخاطبان یادآوری می شد و نکته دقیقی بود، این موضوع بود که ما به عنوان مشتری این مهربانی چقدر جنبه و شخصیت پذیرش و هضم این مهربانی را داریم؟ به عنوان نمونه مستوره برادران نصیری از فعالان رسانه در صفحه مجازی خود به یک اتفاق واقعی که از سر گذرانده بود اشاره می کرد:< اولین بار که رفتم، تابلوی بالای سر منشی چشمم را گرفت. متنی بود با این مضمون: هر بیماری که توان پرداخت حق ویزیت را ندارد، فقط به منشی اطلاع دهد.

خیلی محترمانه و خوب، حالا بماند که بعد ها چقدر مطمئن شدم چه پزشک حکیم و بزرگواری است. گذشت تا این آخرین بار که فقط ردش روی دیوار بود، حتی میخ اش هم بود، اما تابلو نبود. از منشی پیگیر شدم

چند بار سرش را به علامت تأسف تکان داد و یک جوری که لب خوانی کنم، گفت: خیلی اذیت مون کردند. تعریف کرد که این آخری ها یک بار از صبح تا عصر فقط یک نفر پول ویزیت داده بود. البته حالا هم اگر کسی واقعا توان پرداخت نداشته باشد و دکتر متوجه شود، پول را برمی گرداند.>

همان موقع نگاه کردم دیدم دست کم بیست نفری در نوبت هستیم، پول ویزیت هم ۴۰هزار تومان است، جز یک نفر، به سر و وضع هیچ کدام مان نمی خورد که از پسش برنیاییم. بعید دانستم که همان روز یا روزهای مشابه اشاره شده، فقط یک نفر توان پرداخت مبلغ را داشته.

رسانه ها و بازتاب تاریکی های انسان

رسانه های ما و در سطح وسیع تر رسانه های جهان انگار فقط برای بازتاب چالش ها و نقاط تاریک وجود انسان و جامعه تربیت شده اند و همان ها را بو می کشند. خبر ها اغلب حول محور تاریکی ها و چالش ها چرخ می زند. فرق هم نمی کند چه ساحتی.

از سیاست بگیرید تا اقتصاد، از حوادث بگیرید تا فرهنگ، اغلب می بینید که تمرکز بر روی نقاط چالش برانگیز است. مثلا تعریف حادثه در ذهن یک خبرنگار و رسانه به شکلی جا افتاده که حادثه را در قتل و سرقت و تصادف و ... ببیند و همان ها را دنبال کند.

این سوگیری ها البته ریشه های عمیق تر فرهنگی، اجتماعی، ذهنی و روانی دارد. اینکه ما از کودکی یاد می گیریم که بیشتر از آنکه به افکار مثبت بها بدهیم، متوجه افکار منفی باشیم.

این پدیده ای است جهانی و عمومیت دارد. رگه های این بدبینی را در همین واکنش ها به دیوار مهربانی می بینید. اینکه برخی تلاش می کنند این حرکت را به شیوه های مختلف تحقیر کنند یا بر آن خرده بگیرند یا از ضرب المثل ها مدد بگیرند و بگویند با یک گل بهار نمی شود.

در هر حال رسانه ها در بستر هنجار ها و ارزش گذاری های فرهنگ عمومی قرار دارند. آنها با نوع سیاست گذاری هایشان و تعریفی که از خبر دارند، دست به جریان سازی خبری می زنند و نباید از یاد برد که آن ها برآمده و برساخته تفکر غالب موجود در فرهنگ عمومی هستند.

فوروارد ها و توهّم کمک به همنوع

یکی از حاشیه های حضور آدم ها در فضای مجازی فرو رفتن در لفاظی و حرافی است. گاهی فوروراد کردن متن هایی درباره مهربانی، محبت و عاطفه گرایی و نظایر آن آدم ها را از اینکه عملا در معرض مهربانی قرار بگیرند بازمی دارد.

بالشخصه در این فضا ها این حالت توهم زایی را دیده ام که گاهی اشتهای ما به مهربانی و محبت با فوروارد کردن متن ها کور می شود و مثل یک نوع ریزه خواری احساس سیری کاذب به ما دست می دهد.

گمان می کنیم همین که مثلا هر روز متن هایی درباره قضاوت نکردن فوروارد کنیم، می توانیم مطمئن باشیم که قواعد عمل اخلاقی را مراعات کرده ایم یا اگر متن هایی درباره رعایت حقوق همنوع و کمک به دیگران را فوروارد کنیم می تواند خیالمان راحت باشد که ما وظیفه مان را در کمک به همنوع به نحو احسن انجام داده ایم در حالی که واقعیت چیز دیگری است. آن بیرون یعنی در جامعه هزاران بیمار بی بضاعت و لشکر میلیونی بیکاران وجود دارند که با این متن ها گرم نمی شوند.

آن بیرون چالش هایی وجود دارد که اگر همه ما صبح تا شب در فضاهای مجازی متن های شیک کمک کردن به همنوع را فوروارد کنیم، آن تاریکی ها از بین نخواهد رفت و آن گره ها باز نخواهد شد، گاهی اما به اندازه همان لباسی که روی یک دیوار می آویزیم اندکی گرما زیر پوست جهان سرد بیرون می رود.

ایران آنلاین


گرد آوری: گروه جامعه سایت تبیان زنجان
http://www.tebyan-zn.ir/society.html

توجه : این مقاله توسط سیستم نرم افزاری واحد های وب سایت گردآوری شده است و تبیان زنجان ادعای مالکیت این محتوا را نداشته و صرفاً جهت ارتقای سواد عمومی منتشر گردیده است .تبیان زنجان یک وب سایت عمومی اطلاع رسانی میباشد. در صورتی که تولید کننده اصلی این محتوا میباشید و مایل نیستید در وب سایت تبیان زنجان این مطلب در دسترس عموم قرار گیرد لطفا از لینک ' ارسال گزارش ' زیر نسبت به ارسال درخواست خود اقدام فرمایید .
ارسال گزارش
آرشیو های مرتبط : دیوار مهربانی , تربیت اجتماعی ,
  

12345
 
0 نفر به اين مطلب راي داده اند
میزان متوسط :0.0 از 5

اين مطلب تا چه ميزان مورد قبول شما واقع شد ؟
 نام و نام خانوادگی : 
آدرس Email :             
کد درون تصویر را وارد نمایید                       
 
 12345 
ضعيفعــالی
ضمن تشکر از توجه شما به این مطلب , نظرات سازنده شما در هر مطلب را صمیمانه ارج نهاده و آنرا به عنوان مرجعی قابل اعتماد جهت پیشرفت و ترقی اطلاع رسانی در فضای گفتمانی مناسب , می دانیم و اميد داريم بتوانيم از حسن نظر شما در راستاي افزايش سطح ارائه محتوا و خدمت رساني بهره گيريم.
نظر شما پس از بررسی توسط بخش محتوا, قابل روئیت برای عموم خواهدبود .
(توجه: تایید نظرات به معنی قبول و یا تایید محتوای آن  از سوی تبیان زنجان نمی باشد )

 
 

182990
© 2004-2009 Tebyan. The content is copyrighted to Tebyan Cultural and Information center and may not be reproduced on other websites.