مسابقه دین و اندیشه خانه قرآن باشگاه کاربران جامعه ورزشی خانواده خوشبخت دنیای کودکان آشپزی و تغذیه موبایل دانش و تکنولوژی مجله سلامت سیاست گردشگری
دنیای عکس و عکاسی اقتصاد زنان ادبیات هــنر سینما و تلویزیون بزرگان و مشاهیر مهدویت سرگرمی دانلود نرم افزار مرکز کتاب پایگاه ها جستجو روابط عمومی مقالات
   
صفحه اصلی وب سایت فید مطالب وب سایت عضویت رایگان در وب سایت جستجو در وب سایت سوالات رایج نقشه وب سایت درباره ما تماس با ما  
حتما ببنید
اخلاق در روابط عمومی
نكات كليدي موفقيت در بازاريابي
می‌خواهم کارآفرین شوم
استرس چيست؟
ریا و باطل شدن اعمال
هیات مذهبی بعنوان نهاد اجتماعی
مواظب کیف خودباشید!
تاثیر مثبت انديشی در موفقیت و زندگی
دقت کردید ؟؟
/ItMatchOnline.html
/archive/Religion_Thoughts/the_infallibles_family/god_messengers/Muhammad_prophet/0/10/default.html
/News-Article/News_agency/public_relation_tebyan/2012/1/11/48585.html
http://news.tebyan-zn.ir/
/News-Article/Help/help_for_using_tebyan/2010/12/27/16865.html
/photo-gallery/archive/17/135/276/0/30/default.html
/archive/photography/0/10/default.html
/Directory/Free-Web-Submission.html
جدیدترین مطالب این بخش

پدیده‌ی دین، پادزهر «توده‌زدگی»
توهم قدرت دولت به خود می‌بالد، و چون نیک بنگری، آن قدرت موهوم چیزی جز خودرأیی رؤسای قبیله که چرخ د...

از پذیرش مسئولیت های اعمالتان طفره نروید
پیش‌داوری کردن درباره دیگران اکثر اوقات به سرزنش کردن آن‌ها منجر می‌شود. اگر سرزنش نوعی بازی است که...

ارسال مطالب به دوستان
send to freinds ارسال مطلب برای استفاده سایر دوستان

عنوان مطلب : غرب در رویارویی با مسائل دینی
 
 برای ارسال این مطلب به دوستتان لطفا منو های زبر را بدقت تکمیل و دکمه ارسال را کلیک نمایید

 
 
 
 
  
دریافت رایگان (کلیک کنید)
ارسال دعوتنامه (کلیک کنید)
بازدید ها :   119   بازدید   
تاریخ درج مطلب  24/1/1396
تغییر اندازه متن:  افزایش اندازه فونت متن    کاهش اندازه فونت متن
  چاپ این مطلب  

غرب در رویارویی با مسائل دینی

غرب در رویارویی با مسائل دینی

جهان غرب با مرده ریگی که از حقوق رومی نصیبش شده و میراث مابعدالطبیعه اش که مبتنی بر اخلاق مسیحی یهودی تبار است و آرمانش در زمینه ی حقوق جاودانی بشر، با این تحول (1) در قرن بیستم روبروست. (2) غرب مضطرب از مواجهه با این مسائل، در خلوت و جلوت از خود می پرسد که چگونه می تواند این توسعه را متوقف سازد یا بازپس براند؟ بیزاری جستن از دیکتاتوری اجتماعی و مفتضح کردنش، یا اظهار این مطلب که وهم و سراب خیالی بیش نیست و یا اصول اقتصادیش معقول نیستند، آب در هاون کوبیدن است؛ و به علاوه اولاً به میزانی که غرب با صدور این احکام، فقط با خود سخن می گوید و براهینش منحصراً در این سوی پرده ی آهنین شنیده می شود، استدلالی استوار و متکی به پایگاهی مستحکم نیست؛ ثانیاً باید اذعان داشت و تصدیق کرد که هرگونه اصول اقتصادی را می توان به کار بست، اگر حاضر به قبول گذشت ها و فداکاری هایی باشیم که آن کار اقتضا دارد. فی المثل ممکن است هر اصلاح اجتماعی یا اقتصادی را عملی ساخت، اگر بگذاریم سه میلیون روستایی از گرسنگی بمیرند یا چندین میلیون کارگر را به بیگاری گیرند. چنین دولتی نباید واهمه داشته باشد که دچار بحران اجتماعی یا اقتصادی خواهد شد. دولت، مادام که قدرتش تزلزل پذیر نیست، یعنی دارای قوای پلیسی بسیار منضبط و مرفهی است، می تواند به مدتی نامعلوم، دوام آورد و حتی به میزانی که آن نیز نامعلوم است، بر قدرتش بیفزاید. چنین دولتی می تواند بدون توجه به بازار جهانی که به مقیاس وسیعی وابسته به مزد کارگران است، به تبع افزایش یا مازاد جمعیت، تقریباً به اراده و دلخواه، بر شمار کارگران بی مزد و مواجب بیفزاید تا قادر به رقابت باشد. خطر واقعی برای چنین دولتی، تنها از خارج، به صورت تهاجم نظامی، بروز می تواند کرد. اما این خطر، سال به سال کاهش می یابد، زیرا قدرت جنگی دول دیکتاتوری به نحوی مهار نشدنی، فزونی می گیرد، و نیز بدین علت که غرب به خود اجازه نمی تواند داد که با تهاجم، حس ملی منش و وطن پرستی تعصب آمیز مردم روسیه و چین را بیدار کند، چون این کار، اقدام نیک خواهانه اش را به راهی بن بست خواهد کشاند و دچار شکست خواهد کرد.

تا آنجا که قضاوت می توانیم کرد، تنها یک امکان وجود دارد و آن، انحلال درونی قدرت چنین دولتی است؛ اما برای حصول این مقصود، تنها باید به رشد و توسعه ی مستقلانه ی آن دولت اعتماد و توکل داشت.

حمایت یا مداخله از خارج، در حال حاضر، با توجه به اقدامات ایمنی و خطر عکس العملی ملی منشانه، کاملاً واهی است. دولت مطلقه، از نظر سیاست خارجی، ارتشی مرکب از مرسلین و مبلغین متعصب در اختیار دارد که به نوبه ی خود می توانند به پشتیبانی ستون پنجمی که در کنف حمایت قانون گذاران و انسان دوستانمان، بسر می برند و انتظار می کشند، متکی باشند. و این گروههای عدیده ی وفاداران که در بسیاری از جاهای غرب هستند، موجب تضعیف بس مشهود اراده و تصمیمات دول غربی می شوند.

برعکس، تأثیر و نفوذی که غرب می تواند در آنسوی پرده ی آهنین معمول دارد، برای ما نامشهود و غیرقابل وارسی است، به رغم این واقعیت که می توان گمان داشت که در شرق، نوعی مخالفت با دولت در میان توده های مردم وجود دارد. همواره مردمان صالح و درستکار و حق طلبی هستند که از دروغ و خودکامگی و استبداد بیزارند، اما پیشداوری نمی توانیم کرد که تا چه اندازه می توانند در نظام پلیسی حاکم، تأثیری تعیین کننده بر توده ها داشته باشند. (3)

در برابر این وضع و موقع، غرب از خود می پرسد: علیه این تهدید چه می توان کرد؟ .

حتی اگر غرب دارای قدرت اقتصادی عظیم و بنیه ی دفاع نظامی سترگی باشد، آگاهی ازین واقعیات برای آرام کردن مان کافی نیست، زیرا می دانیم که بهترین توپ ها و قدرتمندترین صنایع، حتی با وجود سطح زندگی نسبتاً بالایی، برای جلوگیری از سرایت ناخوشی ای روانی که با تعصبی نظیر تعصب مذهبی مقوله ی فرقه گرایی انتشار می یابد، کفایت نمی کند. مردم همواره انگیزه و علتی برای ناخرسندی دارند. حتی اگر هر کارگر، اتومبیلی شخصی داشته باشد، باز پرولتر می ماند، و زندگانیش همچنان ناشکفته و تنگ و محدود خواهد بود. امکانات مادیش هرچه باشند، وی را خرسند نمی کنند: اگر اتومبیلی دارد، همسایه اش ممکن است دو اتومبیل داشته باشد و نیز دو گرمابه در منزلش.

در غرب، بدبختانه همواره توجه ندارند که تبلیغ ایدالیسم و خرد و دیگر فضایل ستودنی، حتی اگر با وجد و سرور بیان شوند، بی انعکاس می ماند.

آن نداها، نفحه ی سبکی است در کنار طوفانی که همانا اعتقادی دینی است، صرفنظر از هر شکلی که ممکن است آن اعتقاد داشته باشد و حتی اگر از صورت و هیئت اصلی خود نیز خارج شده باشد. ما با وضعی مواجهیم که به نیروی براهین خردپسند یا اخلاقی، بر آن چیره نمی توانیم شد. چون آنچه پیش آمده، طغیان قوا و تصوراتی هیجانی است که روح حاکم بر زمانه (یا بینش غیر دینی و عرفی زمانه از امور) آنها را برانگیخته است.

رویاروی این لگام گسیختگی، عقل و اخلاق، ناتوان اند. قطعاً بسیاری نیک اندیشان و خیرخواهان پنداشته اند که بهترین معجون برای درمان این درد و یا پادزهر مطلوب، ایمانی به همان اندازه قدرتمند ولی از نوعی دیگر، و خاصه از قماش غیر مادی یعنی معنوی است. سلوک یا وجه نظری دینی مبتنی بر چنین آرمانی، تنها حفاظ مؤثری خواهد بود که آدمی را از خطر سرایت بیماری واگیر روانی مصون بدارد. اما قید و شرط هایی از قبیل: شاید، می باید... می شاید که... ، نمودار ضعف و حتی فقدان ایمانی است که مشتاقانه طالب آنند. نه تنها در غرب چنین اعتقاد استوار و منسجمی قادر به سد کردن راه مرامی تعصب آمیز وجود ندارد، بلکه غرب که خود، پدر فلسفه ی مارکسیستی است، همان پیش فرض های روانی و استدلالات و آرمانهای مارکسیسم را به کار می برد.

قطعاً در غرب، کلیساها به طور عموم، از آزادی کامل برخوردارند، ولی از کلیساهای شرق، نه پرترند و نه خالی تر. و به طور کلی می توان گفت که بر تحولات سیاسی، هیچ اثری ندارند. و این تحقیقاً عیب فرقه های مذهبی (confessions) است که به عنوان نهادهای رسمی، می باید در عین حال به دو ارباب خدمت کنند: از سویی، وجودشان مدیون رابطه ی انسان با خداست، و از سوی دیگر در قبال دولت، یعنی دنیا، وظایفی دارند. و این ابهام و ایهام خود، مبتنی بر این حکم است که می گوید: سهم قیصر را به قیصر بسپارید و سهم خدا را به خدا و نیز به دیگر مواعظ کتاب عهد جدید، متکی است.

ازینرو طی نخستین قرون (مسیحی) و تا دورانی نسبتاً متأخر، از قدرت مبتنی بر حقوقی که خداوند اعطا فرموده ، مرجعیت و اقتداری که خداوند بنیان نهاده سخن می رفت، حال آنکه امروزه این بینش را رواج و رونق افتاده است.

کلیساها، ایمانی سنتی و همگانی موعظه و تعلیم می کنند که برای بسیاری از پیروانشان، به هیچ وجه بر تجربه ای باطنی و شخصی استوار نیست، بلکه منحصراً بر معتقداتی نیندیشیده مبتنی است که چنانکه می دانیم، به محض آنکه عنان فکر را رها می سازیم تا بازیگوشی آغاز کند، به سهولت بسیار زایل می شوند. در واقع برخوردی میان فحوای اعتقاد و دانش روی می دهد و ضمن آن، معلوم می گردد که غیرعقلانی بودن اعتقاد، دیگر قادر به پایداری در برابر عقلانیت دانش نیست. علتش اینست که ایمان، محصولی جایگزین نیست که بتواند فقد محصول اصلی یعنی تجربه ی باطنی را، به نحوی معتبر و مکفی، جبران کند. اگر تجربه ی باطنی نباشد، استوارترین اعتقاد نیز که همچون موهبتی از راه لطف و تفضل، به صورتی شگرف به کسی اعطاء شده، ممکن است ایضاً به نحوی شگرف ناپدید گردد. علی العموم اعتقاد، پدیده ای ثانوی است که بر داده ای اولیه مبتنی است، یعنی تجربه و ادارک چیزی که منقلبمان کرده و به ما pistis (4)، یعنی ایمانی الهام بخشیده که لامحاله بر آدمی الزام می شود. این تجربه، محتوای راستینی دارد که البته ممکن است بر وفق چشم انداز آموزه ی فرق مذهبی، تعبیر گردد. و به نسبتی که این امکان (شرح و تفسیر در فرق و ملل و نحل مختلف) بیشتر شود، امکانات بروز نزاع میان اعتقاد و علم و دانش فزونی می یابد (گرچه آن نزاع فی نفسه، بی معنی است و مورد ندارد). زیرا بینش فرق مذهبی، بس کهن و حاوی رمزپردازی شگفتی است که اساطیر در آینه ی آن رموز، انعکاس یافته است. این رمزپردازی اگر به معنای تحت اللفظی، تعبیر و تفسیر گردد، لامحاله با معرفت عقلانی، در ستیز و آویز می شود. فی المثل اگر رستاخیز مسیح را به معنای تحت اللفظی فهم نکنیم، بلکه به شیوه ای نمادی دریابیم، ممکن است به انحاء مختلف، چنان تعبیر شود که دیگر با مرتبه ی خرد، در نزاع و کشمکش نیفتد، بی آنکه چنین تعبیر و تفسیری، به زبان معنایی باشد که موردنظر است و رستاخیز می خواهد همان را بیان کند.

این ایراد که دریافت نمادین، امید مسیحی به حیات پس از مرگ را زایل می سازد، قابل قبول نیست، بدین دلیل که اعتقاد به زندگانی پس از مرگ، بسی پیش از مسیحیت وجود داشته، و در آن دوران برای پیدایی و پایندگی، نیازمند ضمانت معجزه ی عید فصح (Pâques) نبوده، است. خطری که امروزه وجود دارد، از هر زمان قطعی تر است و آن اینکه آموزه ی کلیسا به اندازه ای از اساطیری که کلمه به کلمه یعنی تحت اللفظی فهم می شود، فراهم آمده که مؤمنان بیش از پیش دست گریبان این وسوسه اند که روزنه های ذهنشان را بر آن ببندند، یعنی از پذیرفتنش کاملاً اجتناب ورزند. آیا زمان آن فرانرسیده که مضامین اساطیری (5) مسیحیت را در چشم اندازی رمزی بنگریم، به جای آنکه بکوشیم دیدگاه رمزی را کور کنیم؟

امروزه گمان نمی بریم که استشعار عموم به توازی و تشابه قهری میان دین کلیسایی و دین مارکسیستی دولت، چه عواقبی خواهد داشت. استبداد و خودرأیی civitas Dei (6) مدینه ی الهی، که در انسانها حلول می کند، بدبختانه با تأله دولت که سردمداران جبهه ی مقابل می ستایندش، شباهت بسیار دارد، و استنتاجات اخلاقی (7) Ignace de Loyola از سندیت کلیسا، بدین تقریر که برای حصول مقصود، هر وسیله ای خوب است، به طرزی بس خطرناک، پیش درآمد دروغ زنی به عنوان ابزار سیاست عالیه می شود. توقع در هر دو سو، تبعیت کامل از ایمان است. بدین گونه فرد، از آزادی، از آزادیش در برابر خداوند، به دست یکدسته، و نیز در برابر دولت، به دست دسته ای دیگر، محروم می ماند و در هر دو مورد، گورش را می کنند. بدینسان شیوه های مختلف و بس شکننده ی زندگی تنها موجود ذی حیات که بر ما شناخته است، یعنی فرد، در هر دو مورد، معروض خطر قرار می گیرد، هر چند نامش را در جدول منتظران زندگانی ای آرمانی، معنوی یا مادی، ثبت کنند. (8) چند تن از افراد قادرند بر وفق این کلام حکیمانه عمل کنند که از فربه غیر، لاغر تو بهتر یا سیلی نقد به از حلوای نسیه ؟ به همه ی این عوامل، آن چنانکه پیشتر اشارت رفت، عنصر محلل و کاهنده ای افزوده می شود که اندیشه ی غربی، به طور کلی با بینشی که از امور دارد و همانند فلسفه ی دولت پرستی در حکومت های شرقی است، آنرا می پسندد، بینشی که روالی علمی دارد و از عصر روشنگری اقتباس شده و گرایشش به همسطح کردن و ایجاد موازنه از راه آمار و غایت مادی گرایی، شاخص و ممتاز است.

بنابراین غرب در بطن انشقاق سیاسی و فرقه گرایی مذهبیش، چه دارد که به فرد در عسرت و درمانگی، تقدیم کند؟ بدبختانه نه چیز قابلی، مگر انبوهی کوره راه که در نهایت همه به یک هدف که با آرمان مارکسیستی ابداً تفاوت ندارند، می انجامند. برای درک این مطلب که مرام کمونیستی از کجا این وثوق را در یقین خویش به دست آورده که زمان به سودش پیش می رود و جهان برای گروش به کمونیسم پخته و آماده است، نیازی به تلاش و تقلای عظیم فکری نیست. واقعیات ازین لحاظ، به زبانی روشن و گویا سخن می گویند. اینکه غرب شترمرغ وار رفتار کند و از مشاهده ی آسیب پذیریش امتناع ورزد، هیچ فایده ندارد.

هر کس که بنا به تربیتش خو کرده باشد که به طور مطلق تابع اعتقادی جمعی گردد، و بدین گونه از حق جاودانه ی برخورداری از آزادی، و نیز از وظیفه ی جاودانه ی مسئولیت فردیش بی نصیب ماند و چشم بپوشد، در ادامه ی راه خویش، و پایبند به عاداتش که دیگر طبیعتی ثانوی شده، با همان ایمان و فقدان روح انتقادی، در راهی قاطعانه متضاد، گام خواهد نهاد...

اگر ایدآلیسم دروغین وی در حق معتقداتش، عذر و بهانه ای دیگر و دست مایه ای بهتر و ملموس تر بیابد. همچنانکه، اخیراً شاهد بودیم چه شد قومی اروپایی که به داشتن فرهنگی والا شهره بود؟ به مردم آلمان ایراد می کنند که آن واقعه را فراموش کرده اند. بی گمان این ملامت بی پایه نیست، اما متأسفانه مانع از آن هم نیست که وقوع حوادث مشابهی در جای دیگر، امکان یابد. اگر چنین شود، یعنی اگر معاینه ببینیم که ملتی متمدن، مبتلا به مرضی واگیر شده که اعتقادی وجدانی و یک جانبه آنرا منتشر ساخته است، موجبی ندارد که رمیده و شگفت زده شویم. اجازه می خواهم که پرسشی بکنم: کدامند کشورهایی که بزرگترین احزاب کمونیست را دارند؟ چنین می نماید که ممالک متحده که [شگفتا چه دگرگونی و تغییر حالی! o quae mutatis rerum]، به تنهایی، ستون فقرات اروپای غربی است، ظاهراً به یمن پادزهری که صراحتاً و قاطعانه پذیرفته و به کار بسته، از مصونیت بهره مند است. اما تحقیقاً ممالک متحده نظر به آنکه آموزش و پرورش در آن سرزمین، اساساً تحت تأثیر بینشی ناشی از امور علمی و حقایق آماری است، و جماعاتش به علت ناهمگونی، برای استقرار در سرزمینی فاقد زمینه ی تاریخی، مشکلاتی دارند، شاید، بیش از اروپا، آسیب پذیر باشد. پرورش انسان دوستانه (با پشتوانه ی فرهنگ یونان و روم و عصر رنسانس) و تاریخی که تحقیقاً در این مقتضیات، به غایت ضرور و لازم است، در ممالک متحده، به هیچ وجه شکوفان نمی شود و در حاشیه می ماند؛ اما برعکس در اروپا، بسیار گسترش یافته است. منتهی بدبختانه اروپا آن را ناروا، به زیان خویش به کار می گیرد: به صورت خودپسندی ملی منشانه و تشکیک بازدارنده و دست و پا گیر. دو جناحی که جهان را بین خود قسمت کرده اند، هر دو غایت مادیگرانه و اشتراکی مشترکی دارند و هر دو فاقد چیزی هستند که بیانگر کلیت آدمی است و وی را می رهاند، ارتقاء می بخشد، می سازد، به اهتزاز در می آورد، حساس می کند؛ یعنی در یک کلام، وجود فرد آدمی را همچون معیار و واقعیت و توجیه حقانیت (آن واقعیت)، در مرکز جهان بر کرسی می نشاند.

اما برای پذیرش این اندیشه ی ساده تاکنون همه جا امتناع و تردیدهای بس شدیدی مشاهده می شود. و تقریباً به ضرس قاطع می توان گفت که تنها یقین واقعی که علی العموم و بی کم و کاست پذیرفته شده، تنزل ارزش فرد در قبال انبوه مردم است. البته می گویند که دنیای جدید، زین پس، جهان بشریت خواهد بود و بشر بر آسمان و دریا و خشکی چیره شده و سرنوشت تاریخی اقوام بسته به تصمیم و اراده ی اوست. افسوس که این تصویر غرورآفرین عظمت انسان، شبهه و پنداری بیش نیست و واقعیت که پاک متفاوت است، آنرا تعدیل می کند. واقعیت اینست که انسان، برده و قربانی ماشین هائیست که برای او، به تسخیر مکان و زمان می پردازند. قدرت های فنون جنگیش که می بایست وسیله ی حفاظت و ایمنی هستی مادیش باشند، به حد اعلا بر وی ستم می رانند و بیمش می دهند. آزادی معنوی و اخلاقیش، در بخشی از جهان، تا آنجا که ممکن است ضمانت شده، اما به موازات آن گمراهی مغشوشی تهدیدش می کند؛ حال آنکه در بخش دیگر جهان، آن آزادی از بین رفته، و حتی ذکرش نیز به میان نمی آید. سرانجام انسان که دعوی دارد سرور عناصر و در هر تصمیمش، مختار است، در باب خود مفاهیم و بینش هایی پرداخته و با ستایش بیان داشته که حیثیت هستیش را به بی حیثیتی و استقلالش را به سخن هزل شومناکی مسخ کرده است. همه ی فتوحات و مال و منال انسان ویرا بزرگ نمی کنند، بلکه برخلاف آنچه منطقی و متعارف می نماید، موجب کوچکی و حقارتش می شوند. سرنوشت کارگر تابع حکم تقسیم عادلانه ی ثروت ، نمایان ترین دلیل آنست: مزدی که برای سهیم شدن در کارخانه می پردازد، بی خویشتنی و از دست دادن مالکیت وجود خویش است؛ آزادیش در عمل را با اشارت در محل کار مبادله کرده است؛ و اگر به کار زنجیری طاقت فرسایی که استثمارش می کند، تن در ندهد، هرگونه وسیله ی بهبود وضع و موقعش را از دست می دهد: و اگر مطالبات و توقعاتی (انسانی یا معنوی) که از آن چارچوب سرریز می شوند، به زبان آورد، جوابی که به خوردش می دهند، مواعظ و جزمیاتی سیاسی است که احتمالاً بعضی آگاهی های فنی و حرفه ای نیز چاشنیش کرده اند. بی گمان، داشتن سرپناهی و خوراک روزانه ی (در خور) دواب، وقتی که حداقل مورد نیاز برای ادامه ی حیات هر لحظه ممکن است از وی بازپس گرفته شود، جزئیات بی اهمیتی نیستند.

پی نوشت ها

1. توده زدگی (م.).

2. فصل های 2 و 3 از کتاب Présent et Avenir (ترجمه ی فرانسه، 1962)، ص 35-71 از آخرین نوشته های کارل گوستاو یونگ در بازپسین سالهای عمر که در حکم وصیت نامه ی معنوی اوست. این کتاب با عنوان نفس ناشناخته (که نام اصلی آن نیست) به قلم آقای جاوید جهانشاهی، ترجمه و به سرمایه ی نشر پرسش، در سال 1367، در اصفهان، به چاپ رسیده است. معهذا نگارنده ی این سطور، ترجیح داد که ترجمه ی خود را در این مجموعه ی مقدمه مانند، منظور دارد (م.).

3. حوادث اخیر لهستان و مجارستان نشان داد که مخالفت موجود، گسترده تر از آنست که پیش بینی می توانستیم کرد.

4. در این متن، pistis به معنای کشف و وحی است. این واژه ی یونانی در کلیسای مسیحی شرق، برای افاده ی مفهوم ایمان، به کار می رود (یادداشت مترجم فرانسوی کتاب).

5. این ملاحظه ی یونگ به نظر ما اساسی است. چنین می نماید که مفسران، تفسیر لفظ به لفظ را مبنای استوار و مطمئنی می دانند. اما اگر بپذیریم که مسیح به زبان تمثیل و به شیوه ای رمزی سخن گفته (و چگونه می توان چنین واقعیتی را قبول نداشت؟)، پس باید اذعان داشت که تفسیر تحت اللفظی، به رغم وثوق دروغینی که ظاهراً برای اذهان نازل و حقیر فراهم می آورد، راه ظهور خطرناک ترین سوءفهم ها را نیز هموار می کند (یادداشت مترجم فرانسوی کتاب).

6. "mythologeme" واژه ای نوساخته در زبان خواص که به معنای مضمون اساطیری است (یادداشت مترجم فرانسوی).

7. عارف و متأله ی اسپانیایی (1491؟-1556) (م.).

8. در حین ترجمه ی این کتاب، به این کلمات گابریل مارسل (Gabriel Marcel) برخوردیم: ... در مرتبه ی تنها واقعیت موجود که همانا واقعیت وجدانهای فردی است ، فیگارو، 62/1/30 (یادداشت مترجم فرانسوی).

منبع مقاله :

گوستاو یونگ، کارل؛ (1391)، جهان نگری، ترجمه: جلال ستاری، تهران: انتشارات توس، چاپ دوم

 


منبع: وب سایت rasekhoon.net

 

 

توجه : این مقاله توسط سیستم نرم افزاری واحد های وب سایت گردآوری شده است و تبیان زنجان ادعای مالکیت این محتوا را نداشته و صرفاً جهت ارتقای سواد عمومی منتشر گردیده است .تبیان زنجان یک وب سایت عمومی اطلاع رسانی میباشد. در صورتی که تولید کننده اصلی این محتوا میباشید و مایل نیستید در وب سایت تبیان زنجان این مطلب در دسترس عموم قرار گیرد لطفا از لینک ' ارسال گزارش ' زیر نسبت به ارسال درخواست خود اقدام فرمایید .
ارسال گزارش
  

12345
 
0 نفر به اين مطلب راي داده اند
میزان متوسط :0.0 از 5

اين مطلب تا چه ميزان مورد قبول شما واقع شد ؟
 نام و نام خانوادگی : 
آدرس Email :             
کد درون تصویر را وارد نمایید                       
 
 12345 
ضعيفعــالی
ضمن تشکر از توجه شما به این مطلب , نظرات سازنده شما در هر مطلب را صمیمانه ارج نهاده و آنرا به عنوان مرجعی قابل اعتماد جهت پیشرفت و ترقی اطلاع رسانی در فضای گفتمانی مناسب , می دانیم و اميد داريم بتوانيم از حسن نظر شما در راستاي افزايش سطح ارائه محتوا و خدمت رساني بهره گيريم.
نظر شما پس از بررسی توسط بخش محتوا, قابل روئیت برای عموم خواهدبود .
(توجه: تایید نظرات به معنی قبول و یا تایید محتوای آن  از سوی تبیان زنجان نمی باشد )

 
 

184466
© 2004-2009 Tebyan. The content is copyrighted to Tebyan Cultural and Information center and may not be reproduced on other websites.