مسابقه دین و اندیشه خانه قرآن باشگاه کاربران جامعه ورزشی خانواده خوشبخت دنیای کودکان آشپزی و تغذیه موبایل دانش و تکنولوژی مجله سلامت سیاست گردشگری
دنیای عکس و عکاسی اقتصاد زنان ادبیات هــنر سینما و تلویزیون بزرگان و مشاهیر مهدویت سرگرمی دانلود نرم افزار مرکز کتاب پایگاه ها جستجو روابط عمومی مقالات
   
صفحه اصلی وب سایت فید مطالب وب سایت عضویت رایگان در وب سایت جستجو در وب سایت سوالات رایج نقشه وب سایت درباره ما تماس با ما  
حتما ببنید
۸ درد عضلانی بدن که نباید از آن غافل شوید
بهترین زمان برای ورزش کردن
ژيمناستیک زنان
بانجی جامپینگ (Bungee Jumping) چيست ؟
آموزش ورزش هاي آبي
اخبار روز ورزشی
گرم کردن بدن آمادگی برای ورزش
دیدگاه اسلام به زن
دقت کردید ؟؟
/News-Article/Help/help_for_using_tebyan/2010/12/27/16865.html
/photo-gallery/archive/17/135/276/0/30/default.html
/Voting/public_opinion/default.html
/archive/photography/0/10/default.html
/Directory/Free-Web-Submission.html
/News-Article/News_agency/public_relation_tebyan/2012/1/11/48585.html
/ItMatchOnline.html
http://news.tebyan-zn.ir/
جدیدترین مطالب این بخش

ورزش در قرآن کریم(2)
در داستان حضرت يوسف ـ عليه السلام ـ و برادرانش ـ كه در قرآن آمده و خداوند متعال آن را نشانه‌هاي هدا...

ورزش در اسلام
امروزه ورزش در تمام کشورها و جوامع اهمیت فوق العاده ای پیدا کرده است. برگزاری مسابقات گوناگون ورزشی...

ارسال مطالب به دوستان
send to freinds ارسال مطلب برای استفاده سایر دوستان

عنوان مطلب : ورزش در قرآن کریم(2)
 
 برای ارسال این مطلب به دوستتان لطفا منو های زبر را بدقت تکمیل و دکمه ارسال را کلیک نمایید

 
 
 
 
  
دریافت رایگان (کلیک کنید)
ارسال دعوتنامه (کلیک کنید)
بازدید ها :   157   بازدید   
تاریخ درج مطلب  23/12/1395
تغییر اندازه متن:  افزایش اندازه فونت متن    کاهش اندازه فونت متن
  چاپ این مطلب  

ورزش در قرآن کریم(2)

ورزش در قرآن کریم(2)

 مسابقه ورزشي، عذري موجّه 

در داستان حضرت يوسف ـ عليه السلام ـ و برادرانش ـ كه در قرآن آمده و خداوند متعال آن را نشانه هاي هدايت براي سؤال كنندگان و مطالعه كنندگان آن معرفي مي كند ـ[23] به نكات آموزنده فراواني در زمينه هاي مختلف زندگي سياسي، اجتماعي، اقتصادي و... برمي خوريم. يكي از اين نكات آموزنده، مسأله لزوم ورزش، بازي وتحرك، به ويژه براي جوانان و كودكان مي باشد.

حضر ت يعقوب ـ عليه السلام ـ دوازده پسر داشت كه دو نفر از آنها (يوسف و بنيامين) از يك مادر بودند كه راحيل نام داشت.[24] يعقوب به جهاتي نسبت به اين دو فرزند، محبت بيش تري ابراز مي نمود و همين مسأله باعث برانگيخته شدن حس حسادت در ساير برادران شد. آنان به يكديگر گفتند: با اين كه ما ده برادر، گروهي نيرومند و تواناييم، ولي باز هم پدرمان به يوسف و برادرش بنيامين علاقة بيشتري دارد.[25]

از آن جا كه اين علاقه نسبت به يوسف خيلي شديدتر بود، براردان ناتني تصميم گرفتند يوسف را بكشند و يا اين كه از پدر دورسازند. براي اجراي اين نقشه، نزد پدر آمده و با قيافه هاي حق به جانب و زباني نرم و همراه با يك نوع انتقاد ترحّم برانگيز گفتند: پدر جان! چرا تو هرگز يوسف را از خود دور نمي كني و به ما نمي سپاري؟ چرا ما را نسبت به برادرمان امين نمي داني، در حالي كه ما به طور قطع خيرخواه او هستيم؟![26]

آن گاه ادامه مي دهند:

اَرْ سِلْهُ مَعَنا غَداً يَرْتَعْ و يَلْعَب‏ وَ اَنّا لَهُ لَحافِظونَ[27] ؛

او را فردا با ما (به خارج شهر) بفرست تا در چمن و متراتع بگردد و بازي كند و البته ما (از هر خطري) حافظ و نگهبان اوييم.

پدر از اين كه مبادا يوسف در اثر غفلت آنان طعمة گرگ شود، ابراز نگراني مي كند، پسران در پاسخ مي گويند:

لَئنْ اَكَلَهُ الذَّنْبُ وَ نَحْنُ عُصْبَةٌ اِنّا اذاً لَخاسِرونَ[28] ؛

اگر او را گرگ بخورد، با اين كه ما گروه نيرومندي هستيم، ما از زيان كاران خواهيم بود (و هرگز چنين چيزي ممكن نيست).

بالاخره پدر را قانع ساخته و يوسف را با خود به صحرا برده و در مخفيگاه چاه قرار مي دهند، تا كاروانيان رهگذر او را با خود به دياري دوردست برده و از يعقوب دور گردانند.

اكنون كه از دست يوسف راحت شده اند، مي بايد عذر موجهي براي پدر بياورند كه چرا يوسف را با خود نگردانده اند. نقشه اي كشيدند و آن اين كه صحنه سازي به پدر وانمود مي كنيم يوسف را گرگ دريده است. پيراهن يوسف را به خوني دروغين (از حيوانات يا پرندگان) آغشته و شب هنگام با چشمي گريان به سوي پدر بازگشتند:

وَجاؤُا اَباهُمْ عِشاءً يَبْكوُنَ[29] ؛

و شب هنگام در حالي كه گريه مي كردند به سراغ پدر آمدند .

و براي اين كه دليل قانع كننده اي براي غفلت خود از يوسف ارائه دهند، گفتند:

يا اَبانا اِنّا ذَهَبْنا نَسْتَبِقُ وَ تَرَكْنا يُوسفُ عِنْدَ مَتاعِنا فَاكَلَهُ الذِّئْبُ [30]؛

اي پدر! ما رفتيم و مشغول مسابقه شديم و يوسف را نزد اثاث خود گذارديم و گرگ او را خورد!

و براي اين كه اين دروغ را به پدر بباورانند، پيراهن يوسف را كه به خون آلوده بودند، به عنوان سند و مدرك به پدر ارائه نمودند:

وَجاؤُا عَلي قَميصِهِ بِدَمٍ كَذِبٍ[31] ؛

و پيراهن او را با خوني دروغين (نزد پدر) آوردند .

برخي از نكاتي كه از اين داستان به دست مي آيد، عبارتند از:

1. نيرومندي و ورزشكار بودن، يك مزيت و فضيلت است و به همين دليل برادران يوسف در دو جا مطرح مي كنند كه ما گروهي نيرومند و ورزش كاريم.

الف) هنگامي كه برادران با يكديگر توطئه مي كنند، مي گويند: وَنَحْنُ عُصْبَةُ و آن را دليل برتري خويش از يوسف مي دانند.

ب) هنگامي كه پدر از اين كه گرگ يوسف را بخورد ابراز نگراني مي كند، آنان در پاسخ مي گويند: وَنَحْنُ عُصْبَةًُ [32] و داشتن نيرو و توان جسمي را مشخصة يك محافظ و پاسدار مي دانند كه به خوبي مي تواند به مأموريت پاسداري و حفاظت عمل كند.

2. بازي كردن و تحرك را ـ كه خود نوعي ورزش است ـ براي كودكان لازم و ضروري مي داند. به همين جهت، برادران يوسف به بهانه بازي كردن، يوسف را از پدرش ـ كه خود يك پيامبر الهي و معصوم و داراي بينش كافي است ـ جدا مي كنند و او به اين كه بازي براي كودك لازم است، اعتراض نمي كند.

3. بازي، تحرك و ورزش، بهتر است در هواي آزاد، محيط باز و فضاي سبز صورت گيرد، نه در هواي آلوده و پر از دود گازوئيل و يا محيط دربسته و تنگ و به دور از طبيعت؛ بدين جهت برادران يوسف به پدر مي گويند: يَرْتَعْ وَ يَلْعَبْ؛ تا يوسف در چمن ومراتع بگردد و بازي كند.

4. در حالي كه برادران يوسف، بزرگ ترين و نابخشودني ترين گناهان را مرتكب شده و به قول خودشان برادرشان را از روي غفلت به كشتن داده اند، بهترين و پيامبر پسندترين عذري كه ارائه مي كنند، اشتغال به ورزش و مسابقة ورزشي است و مي گويند:

يا اَبانا اِنّا ذَهَبنا نَسْتَبِقُ وَتَرَكْنا يُوسُفَ عِنْدَ مَتاعِنا فَاَكَلَهُ الذّئِبُ؛

اي پدر! ما رفتيم و مشغول مسابقه شديم و يوسف را نزد اثاث خود گذاشتيم و گرگ او را خورد!

و آن پيامبر هم به آنان خرده نمي گيرد كه چرا به ورزش و مسابقة ورزشي پرداختيد.

حضرت موسي ـ عليه السلام ـ جواني نيرومند

در قرآن كريم، درباره حضرت موسي ـ عليه السلام ـ چنين آمده است:

وَلَمّا بَلَغَ اَشُدَّهُ وَاسْتَوي اتَيْناهُ حُكْماً وَ كَذلِكَ نَجْزي الْمُحسِنينَ[33] ؛

هنگامي كه (موسي) نيرومند وكامل شد، حكمت و دانش به او داديم، و اين گونه نيكوكاران را جزا مي دهيم.

اشد از مادة شدت، به معناي نيرومند شدن است، و استوي از ماده استوا، به معناي كمال خلقت و اعتدال آن است.[34]

گويا يك نحو ارتباط بين سلامتي و نيرومندي جسماني و يادگرفتن حكمت و دانش وجود داشته باشد، و شنيده نشده كه هيچ يك از پيامبران الهي ـ كه تعداد آنها در روايات اسلامي 124000 نفر ذكر شده است ـ ضعيف و يا ناقص الخلقه بوده باشند. در مورد جانشينان دوازده گانة پيامبر عظيم الشأن اسلام نيز چنين است. به همين جهت است كه در آيه مذكور فرمود: هنگامي كه موسي نيرومند و كامل شد، حكمت و دانش به او داديم.

در ادامة اين داستان مي خوانيم كه موسي ـ عليه السلام ـ از قصر فرعون ـ كه در خارج از شهر قرار داشت ـ خارج شده و وارد شهر مي شود. به محض ورود به شهر، متوجه مي شود يكي از پيروان او با يكي از مأمورين فرعون ـ كه مي خواست از او بيگاري بكشد ـ درگير شده و توان كافي براي دفاع از خويشتن را ندارد.

هنگامي كه چشم شخص باايمان به موسي ـ عليه السلام ـ مي افتد (و با توجه به اين نكته كه مي دانست موسي مردي نيرومند و ورزيده است) از او ياري مي طلبد.

وَ دَخَلَ الْمَدينَةَ عَلَي حينِ غَفْلَة مِنْ اَهْلها فَوَجَدَ فيها رَجُلَيْنِ يَقْتَتلانِ هذا مِنْ شيعَتِهِ وَ هذا مِنْ عَدٌوِّهِ فَاسْتَغائَهُ الَّذي مِنْ شيعَتِهِ عَلَي الَّذي مِنْ عَدُوِهِ[35] ؛

(موسي) در موقعي كه اهل شهر در غفلت بودند، وارد شهر شده، ناگهان دو مرد را ديدند كه در جنگ و نزاع مشغولند؛ يكي از پيروان او بود و ديگري از دشمنانش. آن يكي كه از پيروان او بود، از وي در برابر دشمنش تقاضاي كمك كرد .

موسي كه داراي روحيه دفاع از مظلوم در برابر ظالم بود، بلافاصله به كمك مظلوم شتافته، با ظالم درگير مي شود. او تنها با زدن يك مشت به سينة دشمن، او را از پاي درمي آورد.

نكته قابل توجه در اين جا اين است كه حضرت موسي ـ عليه السلام ـ قدرت و توان خويش را در جهت دفاع از مظلوم با ظالم به كار مي گيرد، همان گونه كه شير خدا، حضرت علي ـ عليه السلام ـ بود و به فرزندان خويش وصيت فرمود:

كُونا لِلظّالِمِ خَصْماً وَ لِلْمَظْلوُمِ عَونا[36] ؛

همواره دشمن ظالم و ياور مظلوم باشيد

آن گاه موسي به خاطر اين قتل ناخواسته كه انجام داده به درگاه خدا استغفار مي كند.

پس از اين كه توبه اش پذيرفته مي شود، به شكرانة اين نعمت، با خداي خويش پيمان مي بندد كه هيچ گاه پشتيبان مجرمان نباشد؛ يعني با فرعونيان همكاري نكند و در كنار ستمديدگان باشد.

پس از اين ماجرا، موسي ـ عليه السلام ـ مجبور مي شود از آن شهر بگريزد. وسيله نقليه در اختيار ندارد و از طرفي بايد به سرعت از شهر خارج شود. پياده به راه مي افتد و آن قدر پياده روي مي كند كه كفش هايش پاره مي شود. با پاي برهنه و شكم گرسنه به راه ادامه مي دهد و اين راه پيمايي، هشت روز به طول مي انجامد. وي براي رفع گرسنگي، از گياهان بيابان و برگ درختان استفاده مي كند.[37]

كم كم دورنماي شهر مدين در افق نمايان شده و موجي از آرامش بر قلب او مي نشيند.

وقتي به نزديك شهر مدين مي رسد، گروهي از چوپانان را مي بيند كه براي سيراب كردن چهارپايان خود، بر سر چاهي اجتماع كرده اند و پايين تر از آن ها دو زن را مي بيند كه كناري ايستاده و از گوسفندان خود مراقبت مي كنند، اما به چاه نزديك نمي شود. وضع اين دختران كه بسيار متين و با عفت نيز به نظر مي رسند و در گوشه اي ايستاده اند و آن ها فرصت استفاده از آب داده نمي شود، توجه موسي ـ عليه السلام ـ را به خود جلب مي كند؛ به سوي دختران رفته مي پرسد:

كار شما چيست؟ چرا پيش نمي رويد و گوسفندان خود را سيراب نمي كنيد؟

مي گويند: ما گوسفندان خود را سيراب نمي كنيم تا چوپانان همگي حيوانات خود را آب دهند و بروند و ما از باقيماندة آب استفاده كنيم.

موسي پيش رفته و چوپانان را از سر چاه كنار زده و به آنان اعتراض مي كند. وضع چاه به گونه اي بود كه داراي يك سطل بزرگ بود كه آن را چندين نفره از چاه بالا مي كشيدند و شايد دختران جوان نيز كه كناري ايستاده بودند، به همين خاطر بود كه نمي توانستند خود از آن چاه، آب بكشند و مي بايست از آبي كه چوپانان ديگر بالا مي كشيدند و اضافه مي آمد استفاده مي كردند. از اين گذشته، سنگ بزرگي نيز بر سر چاه بود كه چوپانان براي محافظت از چاه، آن را بر روي آن مي گذاشتند و برداشتن آن مستلزم نيروي هفت تا ده نفر جوان نيرومند بود.[38]

چوپانان كه مطمئن بودند موسي ـ عليه السلام ـ به تنهايي نمي تواند از چاه آب بكشد، به كناري رفته و مي گويند: بفرما، اگر مي تواني آب بكش. موسي ـ عليه السلام ـ با اين كه به شدت خسته و گرسنه بود، پيش رفته و با قدرت كم نظير خويش سنگ را به سويي پرتاب مي نمايد و سپس به تنهايي و با همان سطل بزرگ براي گوسفندان آن دو دختر جوان (كه دختران حضرت شعيب پيامبر بودند) آب كشيده و گوسفندان آنها را سيراب مي نمايد. آن گاه از شدت خستگي و گرسنگي در زير ساية درختي به استراحت پرداخته و از خداوند طلب خير مي كند. [39]

علامه طباطبائي مي فرمايد:

اكثر مفسران، اين گفته موسي را كه در دعاي خود عرض كرد: پروردگارا! هر خير و نيكي بر من بفرستي، من به آن نيازمندم چنين تفسير كرده اند كه از خداوند متعال مقداري غذا درخواست كرد تا گرسنگي خود را با آن درمان نمايد؛ بنابراين بهتر است مراد و منظور موسي از آن چيزي كه خداوند به او عطا فرموده را همان قوت و قدرت بدني او بدانيم. همان قوتي كه كارهاي خداپسندانه اي همچون دفاع از آن مرد اسرائيلي، فرار از دست فرعون و سيراب نمودن گوسفندان حضرت شعيب را با آن انجام مي داد. پس اظهار فقر به اين قدرت بدني كه خدا به او عنايت فرموده، كنايه از اظهار فقر به آن غذايي است كه بتواند به وسيله آن، قدرت بدني خود را حفظ نمايد.[40]

در اين هنگام، ناگهان يكي از آن دو دختر ـ درحالي كه بانهايت حيا گام بر مي داشت ـ به سراغ او آمد و گفت: پدرم از تو دعوت مي كند تا مزد سيراب كردن گوسفندان را به تو بپردازد.[41]

دختر پيشاپيش حركت مي كند و موسي از پي او روان مي شود. در بين راه باد مي وزيد و لباس هاي دختر اين سو و آن سو مي رفت. موسي كه خدا را در نظر داشت و دوست نداشت به ناموس ديگران ـ ولو با نگاه كردن ـ خيانت كند، به دختر مي گويد: من از پيش حركت مي كنم و تو از پشت سر، راه را به من نشان بده. وقتي به خدمت حضرت شعيب ـ عليه السلام ـ مي رسد، داستان خود را براي او تعريف مي كند. آن گاه يكي از آن دو دختر به پدر پيشنهاد مي كند كه موسي را استخدام نمايد و در ادامه، دليل اين پيشنهاد و انتخاب را چنين بيان مي كند:

اِنَّ خَيْرَ مَنِ اسْتأْجَرْت الْقَوِيُّ الاَمينُ[42] ؛

همانا بهترين كسي كه مي تواني استخدام كني، آن كسي است كه قوي و امين باشد.

مي بينيم كه در اين جا قوي بودن به عنوان يك مزيت و امتياز براي حضرت موسي ـ عليه السلام ـ به حساب آمده است. البته آن قوي بودني كه با امين بودن همراه باشد. حضرت شعيب ـ عليه السلام ـ نيز با اين پيشنهاد موافقت نموده، موسي ـ عليه السلام ـ را به استخدام خويش درآورده و يكي از دخترانش را نيز كه صفوره نام داشت به ازدواج وي در مي آورد.

نكتة مهم ديگر اين كه، به طور معمول، انسان قوي و نيرومند بهتر مي تواند امانت را حفظ نمايد، و امين بودن با قوي بودن داراي ارتباط نزديكي است؛ از اين رو در آيه قرآن، دو كلمه قوي و امين در كنار يكديگر به كار برده شده اند.

پي نوشت ها :

[23] . لَقَدة كانَ في يُوسفَ وَ اخْوَتِهِ آياتٌ لِلسّائلينَ؛ در (داستان) يوسف و برادرانش، نشانه هاي (هدايت) براي سؤال كنندگان بود . (يوسف (12) آيه 7).

[24] . ناصر مكارم شيرازي و ديگران، تفسير نمونه، ج 9، ص 321.

[25] . اِذْ قالوُا ليُوسٌفَ و آخُوُهُ اَحَبُّ الي اَبينا وَ نَحْنُ عُصْبَةٌ؛ هنگامي كه (براردان) گفتند: يوسف و برادرش (بنيامين) نزد پدر ما از ما محبوب ترند، در حالي كه ما نيرومندتريم . (يوسف (12) آيه 8).

[26] . يوسف (12)، آيه 11.

[27] . همان، آيه 12.

[28] . همان، آيه 14.

[29] . همان، آيه 16.

[30] . همان، آيه 17.

[31] . همان، آيه 18.

[32] . همان، آيه 14.

[33] . قصص، (28)، آيه 14.

[34] . تفسير نمونه، ج 16، ص 39.

[35] . قصص (28)، آيه 15.

[36] . نهج البلاغه، فيض الاسلام، نامه 47.

[37] . تفسير نمونه، ج 16، ص 55.

[38]. نفسير جوامع الجامع، ص 344.

[39] . قصص (28) آيه 24.

[40] . تفسير الميزان، ص 25.

[41] . قصص (28)، آيه 25.

[42] . همان، آيه 26.


منبع: پایگاه اندیشه قم

rasekhoon.net

 

 

 

توجه : این مقاله توسط سیستم نرم افزاری واحد های وب سایت گردآوری شده است و تبیان زنجان ادعای مالکیت این محتوا را نداشته و صرفاً جهت ارتقای سواد عمومی منتشر گردیده است .تبیان زنجان یک وب سایت عمومی اطلاع رسانی میباشد. در صورتی که تولید کننده اصلی این محتوا میباشید و مایل نیستید در وب سایت تبیان زنجان این مطلب در دسترس عموم قرار گیرد لطفا از لینک ' ارسال گزارش ' زیر نسبت به ارسال درخواست خود اقدام فرمایید .
ارسال گزارش
آرشیو های مرتبط : ورزش در اسلام ,
  

12345
 
0 نفر به اين مطلب راي داده اند
میزان متوسط :0.0 از 5

اين مطلب تا چه ميزان مورد قبول شما واقع شد ؟
 نام و نام خانوادگی : 
آدرس Email :             
کد درون تصویر را وارد نمایید                       
 
 12345 
ضعيفعــالی
ضمن تشکر از توجه شما به این مطلب , نظرات سازنده شما در هر مطلب را صمیمانه ارج نهاده و آنرا به عنوان مرجعی قابل اعتماد جهت پیشرفت و ترقی اطلاع رسانی در فضای گفتمانی مناسب , می دانیم و اميد داريم بتوانيم از حسن نظر شما در راستاي افزايش سطح ارائه محتوا و خدمت رساني بهره گيريم.
نظر شما پس از بررسی توسط بخش محتوا, قابل روئیت برای عموم خواهدبود .
(توجه: تایید نظرات به معنی قبول و یا تایید محتوای آن  از سوی تبیان زنجان نمی باشد )

 
 

183974
© 2004-2009 Tebyan. The content is copyrighted to Tebyan Cultural and Information center and may not be reproduced on other websites.