گزارش دادند که در خانه امام هادی علیه السلام کتابها و سلاحهایی است که شیعیانش در قم فرستادهاند و امام تصمیم دارد علیه دولت او قیام کند.
متوکل گروهی از ماموران ترک را مأموریت داد که شبانه به خانه امام هجوم ببرند.
مأموران به خانه امام هادی علیه السلام ریختند ولی چیزی در خانه نیافتند. فقط مشاهده کردند که امام در اطاقی دربسته بر روی سنگریزه ها و شن هایی نشسته، رواندازی از پشم روی خود انداخته و مشغول تلاوت قرآن است. آنها او را با همان حالت دستگیر کردند و نزد متوکل بردند و گفتند:« چیزی در خانه اش نیافتیم و او را در حال قرائت قرآن رو به قبله دیدیم.»
امام هادی علیه السلام در حالی وارد مجلس متوکل شد که جام شراب در دست متوکل بود. چشم او که به امام هادی علیه السلام افتاد، امام را تعظیم کرد و در کنار خودش نشاند و جام شرابی را که به دست داشت به امام تعارف کرد.
امام فرمود:« سوگند به خدا هرگز گوشت و خونم با شراب آمیخته نشده و نخواهد شد. از من در گذر.»
متوکل که چنین دید، به امام هادی علیه السلام گفت:« پس برایم شعری بخوان.»
امام پاسخ داد:« من کم شعر می خوانم .»
متوکل گفت:« راهی نداری جز اینکه شعری بخوانی.»
حضرت هادی علیه السلام اشعاری را با این مضمون بیان فرمود:
«پادشاهان برفراز قلهی کوهها عمر خویش را سپری کردند در حالی که نگهبانانی نیرومند از آنها حراست میکردند.
اما قلههای بلند سودی برای آنها نداشت و بعد از دورانی که با عزت سپری کردند، از دژها و قلعههای محکم خویش به پایین کشیده شدند، در گودالهایی (قبرها) جای داده شدند و چه بد مکانی است قبرهای آنان! پس از مرگ آنان، کسی رو به آنان فریاد برآورد که کجاست آن دستبندها و تاجها و زیورآلات؟
کجاست چهرههایی که در ناز و نعمت بودند و در برابر آنان پردههای رنگارنگ آویخته میشد؟
در این هنگام قبر از طرف آنان با زبان گویا چنین گفت که کرمهای زیر خاک بر آن چهرههای نازپرورده راه میروند. زمان درازی آنان خوردند و نوشیدند و امروز خود خوراک و طعمه کرمها هستند.»
اشعار امام هادی علیه السلام که به پایان رسید، صورت متوکل از اشک خیس شده بود، جام شرابش را به گوشهای پرت کرده بود و باقی حاضران در مجلس نیز گریسته بودند.
متوکل چهار هزار دینار به امام هادی علیه السلام داد و او را با احترام و تکریم به منزلش برگرداند.
منابع:
• بحار الانوار، ج 50، ص 211، از کتاب مروج الذهب مسعودی.
|